Diamond Weblog

Het was een rustige woensdag, maar dat was niet zo vreemd na een avond druk internetten, bijpraten en raadsels oplossen. Om ongeveer 13:00 uur vertrokken we naar Mambo Beach. Onderweg ontliepen we een vliegende controle van oom agent. Hoewel 3 agenten niets te doen hadden, mochten we doorrijden. Toch weer het voordeel van een betrouwbaar voorkomen.

Eenmaal op het strand aangekomen, bleek dat men na 1 wee in het bezit was van een fotorolletje, zodat onze passen konden voorzien van mooie pasfoto’s.
Dit keer zijn zowel Verina als ik niet verbrand.

’s Avonds zijn we met de Spider een hapje gaan eten bij Café De Tropen. Daar kwamen we vla voor ons vertrek Krijn nog tegen. Krijn blijft zich afvragen hoe het toch mogelijk is dat wij iedere keer vrijwel gelijk na zijn aankomst het hazenpad kiezen. Komt tijd, komt raad!

Omdat we de volgende dag zouden gaan duiken hebben we het niet laat gemaakt.

De volgende morgen ging de wekker om zeven uur. Hoewel we niet direct opstonden, waren we ruim op tijd bij de duikschool.

Na een paar bakjes koffie ging het richting Portomarie. Ook weer zo’n mooie en rustige baai. Deze baai heeft overigens wel strandstoelen en een strandtent.

Voor de theorieles begon, werden mijn liefje en ik op ons gemakgesteld door divemaster Leo.

Na de theorieles van 15 minuten was het zover: we mochten het water in. En dat viel niet mee want je zeult nogal wat extra gewicht mee.

Omdat Verina in het verleden al 2 keer te maken heeft gehad met problemen bij het omschakelen van het de door de neus ademen naar het door de mond en een apparaat ademen, kreeg mijn liefje de volledige aandacht van Erik, de leraar. Een cursusgenoot en ik mochten met Leo mee. In het begin had Verina het moeilijk, maar na een tijdje heeft ze toch voor de 1e keer in haar leven gedoken. Als beloning kwam ze een rog tegen. Dat genoegen heb ik niet gehad.

Wat is het gaaf daar onder water. Zoveel verschillende vissen in zoveel verschillende kleuren, je weet niet wat je ziet. Laat staan dat ik weet hoe ik het moet beschrijven. Wat niet meeviel was op een gelijke hoogte blijven zwemmen. Ik ging van hoog naar laag. Uiteindelijk heeft Leo me aan een lijntje in het gareel gehouden. Desalniettemin heb ik hem zeker 4 geraakt. Op land heb ik al weinig richtingsgevoel, onder water is dat nog erger. Ik was dan ook verbaasd dat we op een gegeven moment op het strand belanden en dat we 1 uur gedoken bleken te hebben.

Zo dadelijk gaan we en hapje eten met de Spider. Volgens een goede plaatselijke gewoonte zijn we al te laat, dus dat komt wel goed.