"
"Curaçao, 10 januari 1999.
Posted by Piet on Jan 10, 1999
Vandaag werkte het weer mee en zou de Christoffelberg worden bedwongen. Omdat het weekend was en niet iedereen voor dag en dauw wilde opstaan, zou het gezelschap de berg in groepjes de berg opgaan. Verina, de Spider, Teus en ik vormden de eerste groep.
Het eerste deel van de berg werd met de auto beklommen. Na het parkeren begon het echte werk.
Het eerste deel van het daadwerkelijke klimmen viel mee. Na dit deel en de bijbehorende pauze werd het een stuk steiler. Omdat het pad door bosachtig gebied gaat, zie je niet hoe hoog je bezig bent. Dit veranderde in het allerlaatste deel van de klim. Dan ben je echt op rotswanden aan het klauteren en zie je heel goed hoe hoog je bezig bent.
Het hoogste punt van de berg wordt gemarkeerd door een betonnen paal. Hoewel we allemaal blij waren dat we boven waren, uitte de Spider zijn vreugde toch op een bijzondere wijze.
De aftocht begon met klauteren en een view in de diepte. Persoonlijk werd ik hier toch wel stil van. Wat verder naar beneden kreeg ik meer praatjes en prompt gleed ik uit. Verina overwon na het duiken haar tweede angst en wel hoogtevrees.
Tijdens de afdaling kwamen wij bij tijd en wijle de andere groepjes tegen. Van de andere deelnemers maakte Krijn de minst fitte indruk.
Nadat we bij de auto waren gearriveerd, wachtte ons nog een fraaie tocht door berg en dal. Onderweg kwamen wij nog een geluksvogel die de weg achteruit aflegde omdat de auto in kwestie een klim niet aankon en nu tegen het verkeer in de weg vervolgde.
Tot onze grote verbazing kwamen we onderweg ook nog een Witstaart hert tegen. Deze dieren zitten normaal gesproken achter gaas in het park, maar dit exemplaar had blijkbaar een vrije dag genomen.
Op weg naar de Kleine Knip werd bij Teus nog even wat genuttigd en een sanitaire stop ingelast. Na een half uur lagen we op het mooiste strand van Curacao.
Ik spring niet snel in zee, maar ik was blij dat ik eindelijk een duik kon en het zweet kon afspoelen. Vlak voor de aankomst van de andere groepjes, kregen we nog te maken met een stel Amerikanen die met een kano of 15 D-Day kwamen naspelen. Het blijven vreemde snuiters die Amerikanen. Bijna niemand van de malloten ging zonder t-shirt snorkelen of zwemmen. Blijkbaar zijn ze bang dat hun diep witte huid een ander kleurtje krijgt. Blijf dan in het Noorden zou ik zeggen.
Nadat iedereen was gearriveerd, werden er nog duiken genomen en pilsjes gedronken. Vervolgens was het tijd voor pannenkoeken en soep bij Teus in Barber.
In het kader van het begin van het carnaval vond er een Jump-Up plaats in Barber. Normaal gesproken doen duizenden mensen aan deze optocht mee. Barber is een stuk kleiner dan Willemstad, dus het bleef nu bij enige honderden mensen.
In een moment van overpeinzingen schoot me te binnen dat dit soort dagjes uit in Nederland bijna niet te regelen zijn. Als het al een keer mooi weer is, zeg maar 25 graden of meer, valt het niet me om op heel korte termijn een groep leuke mensen bij elkaar te krijgen. Dat gaat hier een stuk relaxter en dat komt de sfeer zeker ten goede.
Morgen gaan we een rondvlucht maken over het eiland.