Diamond Weblog

De dag begon met de aanschaf van de kaartjes voor de Jump Up. De carnavalsoptocht, zegmaar. Deze werd georganiseerd door een vereniging die iets met Vikingen heeft. Tickets werden verkocht bij de fabriek van Coca Cola. Hier was ook het startpunt van de tocht. Voor mogelijke problemen met het bewaren van kaartjes hebben ze hier een leuke oplossing: je krijgt geen kaartje maar een shirt dat je geacht wordt aan te trekken. Ondanks met gewichtsverlies van de afgelopen week, kreeg ik niet de gevraagde maat. Als maten waren L, XL en XXL beschikbaar. Ik dacht aan XL genoeg te hebben, maar de dame van de kassa dacht dat dit te krap zou zijn en drukte me XXL in de handen. Dan maar een shirt dat heeeel wijd zit. Volgende week is er een Jump Up met SQL Integrator als sponsor. Leuk voor de collega’s die niet aan deze wilden meedoen. Volgende week een nieuwe kans.

’s Middags zijn we Cas Abou geweest. Dat is 1 van de mooiere, commercële stranden. Zoniet het mooiste.

Hier kwamen we collega Dick tegen. Dick beroofde me direct van een illusie. Ik dacht namelijk dat je voor f 57,50 niet hoefde te lopen tijdens de Jump Up, maar vervoerd werd met een vrachtwagen. Niet dus, ook voor f 57,50 loop je gewoon de 8 kilometers mee.

Om ongeveer 20:30 begon de Jump Up. Het is de bedoeling dat je de tocht dansend en drinken aflegt. Drinken viel niet mee. De bevoorrading gebeurt door mensen van de security en volkomen willekeurig. De eerste consumptie kreeg ik over me heen. Het was 7-Up. De meeste mensen drinken bier, dus dat zie je het minst voorbijschuiven. Het dansen ging na een paar versnaperingen best lekker. Hoewel je eigenlijk bij de meeste blanken niet kan spreken van dansen, maar van voortbewegen met weinig gevoel voor ritme. Dan kan je het natuurlijk nog heel best naar de zin hebben! Of niet soms Walter? Moe maar voldaan kwamen we thuis aan. Omdat ik de camera niet had meegenomen, heb ik thuis nog wat foto’s genomen.

De foto’s.