Diamond Weblog

Vrijdagavond rond 23:00 vertrokken we met goede moed en een auto die was gekeurd en waarvan ’s morgens de lampen waren hersteld richting Italië. We kwamen redelijk ver, maar lang niet in Italië. Net voorbij Arnhem hoorde ik een vreemd klapperend geluid. De rechterachterband had het begeven. Zowel de leasemaatschappij als de ANWB hadden niet direct een oplossing en dus ging het met een thuisbrenger richting Utrecht.

De volgende morgen verving Kwikfit de rechterband door een nieuwe en zo rond 14:00 uur gingen we weer op pad. Ondanks de sombere berichten op Teletekst bleef het onderweg rustig. Qua files dan want net over de grens wordt toch de Jos Verstappen in veel Nederlanders wakker. Niet qua brokken maar wel qua snelheid. We hebben zelfs een auto met caravan een collega auto met caravan zien inhalen. En even verderop staat men dan vrolijk stil op een parkeerplaats, de winst van het inhalen weer te verdoen.

In Duitsland hebben we langs de autobahn rustig een hapje gegeten. Bij toeval waren we bij een klein en rustig restaurant beland niet bij zo’n groot druk ding. Aan de grens met Zwitserland was het rustiger dan we hadden verwacht en met een paar minuten reden we ongecontroleerd Zwitserland in. Ook in Zwitserland was het rustig en hebben we flink gerust. Zo rond 05:00 uur kwamen wij aan bij de Italiaanse grens. Blijkbaar was men ook daar nog moe van Genua want we mochten zo door rijden. Dit kan natuurlijk ook door onze betrouwbare voorkomens komen.

In de Italiaanse binnenlanden maakten we kennis met een Italiaans fenomeen: de bewegwijzering. Per aanduiding zijn er zo’n 8 tot 9 borden met een serie plaatsnamen en daar zijn de verwijzingen naar de locale evenementen aan toegevoegd. Gelukkig was het rustig en konden we de tijd nemen om de borden door te nemen. Na een uurtje of 2 crossen kwamen we rond 07:00 uur aan op onze bestemming, Daar ging de receptie helaas om 09:00 uur open, en het restaurant gelukkig al om 08:00. Om 08:01 zaten we dus achter een heerlijk kop koffie.