Diamond Weblog

Eindelijk is het zover, we gaan naar Curacao!

In principe ben ik geen voorstander van positieve discriminatie. Volgens mij maakt men daar meer mee stuk dan dat er mensen mee geholpen worden. Zo ergerde ik vroeger me aan de manier waarop de KLM de mensen in een vliegtuig krijgt. Mensen met een handicap en/of met kinderen gaan eerst aan boord. De rest vormt een lange rij en wacht al dan niet geduldig op het moment waarop men kan gaan zitten. Met wat geluk is er dan genoeg ruimte voor de handbagage maar vaak is dat wringen.

Nadat we de dounane hadden gepasseerd en alle 3 het land mochten verlaten kwamen we na en kop koffie en een sigaret in de lange rij voor de terminal terecht. Omdat alle controles vlak na de dounane plaatsvinden en we alleen een plaatsbewijs hoefden af te halen, was de rij zo weg. Toen we de terminal binnen kwamen mochten we zelfs direct door het vliegtuig in. We hadden in Emmie immers een kleine bij ons. Bij het inchecken was de stewart al zo vriendelijk geweest de plaats naast ons te blokkeren. Dat was wel handig met een kleine. Vervolgens zaten we ook nog op de 1e rij van het middendeel en kregen we dus ook nog eens extra beenruimte. Alle lof voor de KLM en de positieve discriminatie.

Het was trouwens heel rustig aan boord. Zo’n 60% van de stoelen was gevuld. Dit zou te maken met het weigeren van mensen van wie werd gedacht dat ze in de import/export van wit poeder actief zouden zijn. Hierdoor was een aantal mensen niet naar Curacao gegaan of van Curacao vertrokken.

Veel geslapen hebben we niet. Alledrie zo’n 1,5 uur. Met name van Emmie was dat verwonderlijk. Die gaat normaal gesproken zo tegen 20:00 uur slapen, maar blijkbaar was te spannend om te kunnen slapen. Sterker nog tijdens een tussenstop op Bonaire liep ze met een nader meisje het gangpad onveilig te maken. Al met al viel het vliegen met een kleine ons 100% mee. Op Hato kreeg ze een dip op het moment dat we stonden te wachten op onze stempels. Het kan natuurlijk ook komen door de deken van warmte die over ons heen viel bij het verlaten van het vliegtuig. Dat blijft toch wel 1 van de hoogtepunten van een vakantie op Curacao.

Dit keer was ik zelf de oorzaak van de vertraging die ontstaat door het foutief invullen van een standaard formulier dat wordt gebruikt om te achterhalen wat je op het eiland komt doen. Ik moet zeggen dat ik dit veel minder erg vind dan wanneer iemand die voor mij in de rij staat zoiets doet. Al met al duurde het wel even voor we ons naar de bagagebanden konden begeven. Ook dat is minder erg dan het klinkt want onze bagage lag al even op de band. Uiteraard mochten we de douane zonder controle door en werden we warm verwelkomd door de familie Nijhuis.

Na een ongewoon rustige rit kwamen we aan bij ons appartement. Er schijnt nog nooit iets crimineels te zijn voorgevallen en dat komt ongetwijfeld door de voorzorgsmaatregelen. Zodra men het complex maar even verlaat of de parkeerplaats maar even gebruikt, moet de zaak op slot worden gedaan. En zoals de meeste criminelen zijn de criminelen hier ook niet in voor een klus die op voorhand niet gemakkelijk lijkt. Een gedoe is het wel, maar wat maakt het uit we hebben vakantie.

Na het doorlopen van het appartement hebben Peter en ondergetekende een snelle hap bij de KFC gehaald. Volgens kenners is de KFC hier beter dan in Nederland. Dat zou dan met name komen doordat de KFC hier nooit rustig is en men niet de kans krijgt om een maal te verprutsen.

Na het eten en het nodige bijpraten vertrok de familie Nijhuis huiswaarts en doken wij ons bed in. Omdat Peter al de noodzakelijke boodschappen voor ons had ingeslagen, konden wij lekker uitslapen. Wat zouden wij zijn zonder hele goeie vrienden?