Vandaag hebben we een uitstapje gemaakt naar Mennagio. Dit plaatsje ligt aan de andere kant van het meer en is het gemakkelijkst te bereiken met een pont.

We waren de laatsten die nog mee mochten en dat ging ook maar net. De boot was wel voorzien van een soort finishstreep maar daar houdt men zich hier niet aan.

Mennagio is een klein, rustig en mooi plaatsje. Helaas hebben we de voetbalshirts waar de buren melding van maakten niet kunnen vinden, maar lekker ijs was er meer dan voldoende. Ook de Telegraaf was hier te krijgen. In Nederland blijkt het tropisch warm te zijn en Lance Armstrong heeft de Tour gewonnen.

Op de terugreis stonden we bijna vooraan en dat gaf toch een prettiger gevoel. Een schijnzekerheid, want of je nu vooraan, in het midden of achteraan staat als het misgaat ben je toch de pineut.

Dat Ferrari coureurs van buiten Italië nodig heeft om wereldkampioen te worden is goed te begrijpen als je hier een tijdje rondrijdt. Er zijn hier namelijk 2 soorten coureurs. De ene soort blijft als David Coulthard aan je bumper plakken en gaat je nog niet voorbij als je hier bijna stilstaand de gelegenheid voor biedt. De andere soort laat geen gelegenheid onbenut om te laten zien dat hij sneller is en passeert altijd en overal. Overal blijkt vaak vlak voor een onoverzichtelijke bocht te zijn, maar dat deert de coureurs niet. Voor deze soort tref je hier langs de weg vaak herdenkingsmonumentjes aan.

’s Avonds bleek dat de buren de shirts in Bellagio had gezien. Dat verklaart dus waarom wij ze in Mennagio niet konden vinden.

De foto’s:

Na een dagje strand werden we vandaag weer geconfronteerd met regen en onweer. Nu zorgt regen wel voor mooie plaatjes omdat het vrijwel direct verdampt als het in aanraking komt met het warme wegdek, maar het is toch niet de reden waarom we naar Italië zijn gegaan.

Met dit weer komt het onderwerp van gesprek vanzelf op het vertrek. De buren hebben absoluut geen zin om nogeens in file voor de Gotthardtunnel te belanden en vertrekken donderdag vroeg in de morgen. Zelf hadden we het idee om vrijdagavond na het eten te vertrekken. Omdat met de buren de laatste aanspreekpunten van Arjen en Jelle weg zijn, lijkt het Verina en mij niet geweldig om 2 dagen te moeten aanhoren dat er weinig deugt en het nog saai is ook. Eigenlijk willen de mannen ook dondermorgen terug, maar na een goed gesprek hebben we besloten om donderdagavond terug te gaan.

’s Avonds hebben lekker thuis pasta gegeten. Mijn pizza limiet was na 4 dagen wel bereikt en ook de rest wilde wel eens wat anders eten. Na het eten hebben we Arjen en Jelle zover gekregen dat ze Boerenbridge wilde leren spelen. Na een tijdje spelen begonnen ze het nog leuk te vinden ook. Da’s mooi want dan kunnen we het thuis ook wat vaker spelen.

Op zondag bleek maar weer eens dat ouders pas echt genieten van de vakantie als hun kroost dat ook doet. Inmiddels waren de opvolgers van degenen die vertrokken waren gearriveerd maar daar zaten weinig aanspreekpunten voor Arjen en Jelle tussen. Uiteraard betekende dit dat de nieuwelingen en ook de camping saai waren. En als je dat maar vaak genoeg herhaalt ga je het ook zelf geloven.

Desondanks hebben we een lekkere dag gehad en zijn we voor de verandering pizza in het restaurant van de camping gaan eten. Na het eten kwamen Verina en ik in gesprek met onze buren. Gek genoeg was dit de week bijna niet gebeurd terwijl onze kinderen wel met elkaar optrokken.

Het werd een gezellige avond vol met bier, wijn en uitgewisselde ervaringen over het leven in Losser en het leven in Utrecht. Omdat Utrecht ook maar een dorp is, verschilt het leven in Utrecht niet veel van het leven in Losser. Dit blijkt trouwens ook voor de prijzen van huizen te gelden.

Na een rustige start vanwege de vorige avond zijn we weer naar het strand in Bellano geweest. Na het bezoek aan het strand hebben we een heerlijk ijsje gegeten. Omdat Arjen nog naar schoenen wilde kijken, splitste ons gezelschap zich. Emmie en ondergetekende gingen de auto ophalen, terwijl Verina, Arjen en Jelle op schoenenjacht gingen.

Op de parkeerplaats aangekomen bleek de blauwe parkeerkaart dit keer niet voldoende. Er zat een bon ter waarde van 32 euro op de ruit. De vooruitgang dringt ook in Italië door.

Bij de schoenenwinkel aangekomen bleek de jacht nog niet voltooid te zijn en dus reden Emmie en ik doelloos wat rondjes. Al vrij snel werd ik door een agent uitgenodigd om te stoppen.

Heel even dacht ik weer een bon te krijgen voor het 1 of ander maar dat viel mee. De agent sprak geen Engels maar wel Duits. Hij vroeg me om mijn papieren. In mijn beste Duits heb ik geprobeerd uit te leggen dat die nog in Taceno lagen. (Achteraf bleken ze gewoon in de strandtas te zitten die achterin lag.) Na een preek over het meenemen van papieren vertelde de agent dat hij degene was die mij had bekeurd.

Het blijkt dat de parkeerplaats doordeweeks gratis is, maar dat we in het weekend een ticket bij het strandtentje moeten kopen. Met een onschuldige blik en een slapende Emmie achterin heb ik mijn beste Duits nederig uitgelegd dat ik dit niet wist. Blijkbaar werd dit de agent teveel want hij nam de bon weer in en vertelde me streng dat ik er nu mee wegkwam maar dat dit de volgende keer niet zo lukken. Na de agent netjes te hebben bedankt, vervolgden we onze rondjes.

De jacht was inmiddels voltooid en voorzien van een paar nieuwe schoenen voor Arjen en een paar slippers voor mij vertrokken we richting Taceno.

Daar waren inmiddels al wat mensen vertrokken en clubje mensen waar Arjen mee op trok was behoorlijk uitgedund. ’s Avonds werd afscheid genomen van Martina. Martina zou met haar ouders zondagmorgen in alle vroegte naar Nederland vertrekken.

Het wordt saai, maar we zijn weer naar het strand geweest. En wederom hebben we in het nabij gelegen restaurant een overheerlijke pizza gegeten.

’s Avonds zijn Verina en ik met Emmie een stukje gaan lopen over het deel van de camping waar de caravans staan. Deze worden bevolkt door het Italiaanse deel van de gasten. De meesten staan hier al jaren iedere zomer, maar dit jaar staan er wel heel erg veel te koop. Dat schijnt te maken te hebben met nieuwe regels van het management. Maar goed we liepen daar dus en kwamen iemand tegen met wie we vorig jaar een goed glas wijn hebben gedronken. Nu zijn Italianen bijzonder gastvrij en voor we het wisten zaten we aan de grappa en aan de wijn.

Het werd een bijzonder gezellige avond waarop we tussen door nog een bezoek brachten aan de bar van de mensen die vorig het restaurant van de camping runden. Die bleken te zijn vertrokken omdat ze het zat waren voor het 2e jaar veel uren te maken en weinig te verdienen. Ook in de bar was het heel gezellig. De avond werd op de camping afgerond met een lekker pittig hapje spaghetti.

Ook vandaag vergezelden de heren ons naar het strand. Dit keer zijn we weer naar het Lido van Bellano geweest.

Langzaam maar zeker beginnen we allemaal wat kleur te krijgen. Zonder verbranden gaat dit natuurlijk niet. Vreemdgenoeg ben ik zelf bijna niet verbrand en dat terwijl ik me nauwelijks insmeer met zonnebrandcr?me. Arjen gebruikt ook weinig zonnebrandcr?me maar als behoorlijk rood. Natuurlijk doet dit bij iemand van 16 jaar geen pijn.

Voor we naar het strand gingen zagen we ambulance tactisch opgesteld staan in een stuk weiland. De bemanning nam het er goed van en lag lekker in het gras te dutten. Het oogde wat vreemd maar iedereen mag zijn pauze op zijn manier invullen. Toen we terugkwamen stond er een helikopter bij en liepen er ook mannen rond in een bergbeklimmeruitrustin g. Toen zagen we ook waar dit voor was. Zo’n dertig parasailers waren druk aan het sailen en zouden op een stuk grond tegenover ons huisje gaan landen. Daarbij kan van alles misgaan en dan kan het geen kwaad hulptroepen achter de hand te hebben. Gelukkig is iedereen geland zonder de hulptroepen moesten uitrukken, hoewel dat wel sentionelere plaatjes zou hebben opgeleverd.

’s Avonds hebben we ons tegoed aan de pizza’s aan een restaurant in de buurt. Eindelijk kwam er een spontaan ‘ciao’ uit de mond van Emmie. De dame die ons bediende en ons een ‘buona sera’ toewenste was de gelukkige. Waar een paar weken oefening al niet toe kunnen leiden.

De foto’s:

Vandaag gingen eindelijk de heren eens mee zwemmen. Natuurlijk niet zonder dat de ouders van vakantievrienden te kennen hadden gegeven naar hetzelfde strand te willen gaan. Het gisteren ontdekte strand bleek niet helemaal van zand te zijn voorzien, maar het is mogelijk om zonder schoeisel het water te bereiken zonder moeilijk over kiezelstenen te moeten lopen.

De temperatuur van het water blijft onder de grens van wat voor mij aangenaam is, zeg maar zo’n graad of 26. Nu is het Lago di Como behoorlijk diep en dan is warm water al snel een illusie. De kinderen vermaakten zich goed in het water dan vermaak je jezelf als ouder ook al snel. Doordat ze Jelle met kiezelsteentjes zag gooien, kreeg Emmie ook het idee steentjes te gaan gooien. Ze komt ongeveer een halve meter vooruit maar houdt het wel lang vol.

Dit keer heb ik net als Emmie ook een sëstadutje gedaan en dat is best bevallen. Sterker nog, ik kan dat met gemak volhouden.

Om te voorkomen dat we Emmie halverwege de maaltijd slecht gehumeurd en vermoeid naar bed moeten afvoeren hebben we haar vooraf laten eten en haar tegen achten naar bed gebracht. Om 20:15 uur sliep ze als een blok en konden we zelf in het restaurant gaan eten. Uiteraard gingen Verina en ik regelmatig even luisteren en kijken. Maar als Emmie slaapt, dan slaapt ze ook.