Vanaf gisteren geniet ik van een wel verdiende vakantie. Normaal gesproken ben ik de eerste dagen niet te genieten en heb ik nergens zin in. Ik ben gewoon moe en voel me als een wielrenner die net buiten de tijd op Alpe d’Huez aankomt.
Gisterenmorgen was ik helemaal niet moe en redelijk energiek. Een vreemd gevoel dat werd veroorzaakt door het feit dat ik geestelijk nog niet helemaal klaar was met mijn werk. Na een paar telefoontjes met Zaandam die resulteerden in een script dat het nu wel goed doet en de urenstaten die ik was vergeten, kwam de klap. Gelukkig lag Emmie te slapen en was er verder niemand in huis. Zo tegen 16:00 uur was mijn humeur weer op peil. Dat kan niet worden gezegd van mijn energie level. Zelfs na een goede nachtrust voel ik me nog lusteloos. Gelukkig staan er geen verplichte nummers meer op het programma.
Morgenavond gaan we dus rijden. Spijtig genoeg blijkt dat de route ons toch weer door Zwitserland en dus ook de San Gottardo tunnel voert. Als de Zwitsers tenminste zijn afgestapt van het doorlatingsysteem waarbij men plukjes doorlaat en het uren duurt voordat we bij een plukje horen. Want dan is iets omrijden door Oostenrijk een stuk sneller en weer eens wat anders. Heb ik dus toch wat te surfen vandaag.
Voor degenen die willen weten waar we naar toe gaan heeft Verina nog een link opgedoken: nummer 1.
Geinig, ik heb ook sinds gisteren vakantie. Blijf jij ook tot 4 augustus weg?
Dat zou ik wel willen, maar helaas ben ik op de 21e al weer aan het werk. Je hebt renpaarden en ….