Vrijdagavond ben ik met een paar collega’s na een afscheidsborrel op het werk nog wat in de stad gaan drinken. Eerst hebben we wat gegeten bij Boslust en daarna hebben we Bartje, Hofman en Kosten Koper met een bezoek vereerd.

Het was een zware avond die de volgende morgen bij zijn tol eiste. Pas tegen de middag was ik bevrijd van de gevolgen van overmatig drankgebruik. Dat zal me leren tegen vijven te gaan slapen en om hal negen op te staan!

Wat is blijven hangen is dat nu mannen met elkaar dansen. Desgevraagd werd mij verteld dat vrouwen dit een stuk leuker dan dat mannen met een pilsje aan de bar hangen. Het blijft voor mij een vreemd gezicht, maar dat zal ongetwijfeld met m’n leeftijd samenhangen.

Vandaag gaan we de laatste spullen van de Kwartelstraat naar de Paul Abrahamstraat verhuizen. Een paar heen en weer rijden en de verhuizing is afgerond! Tussen de bedrijven door kan ik gelukkig nog wel naar Ajax-FC Utrecht kijken en zie ik met wat geluk Michael Schumacher wereldkampioen worden.

Morgen om 16:00 is de eindinspectie en dinsdag vindt de overdracht plaats. Eindelijk is het item ‘Kwartelstraat’ dan afgerond. Voor Verina is dat een stuk moeilijker dan voor mij. Zij heeft destijds het huis helemaal alleen gekocht, midden in een bewogen periode van haar leven. En dan gaat afscheid nemen gepaard met het bovenkomen van allerlei mooi en minder mooie herinneringen. Gelukkig slaat Verina zich er goed doorheen.

Die eindinspectie zal niet helemaal zonder slag of stoot gaan. De kopers stonden erop dat de verwarmingsketel verwijderd zou worden en dat is gedaan door de installateur. De kopers hadden verwacht dat met de ketel ook de afvoer verwijderd zou worden maar dat gebeurt nu eenmaal niet en zelf heb ik ook zin om de afvoer van het dak te verwijderen en het dak dicht te maken. Verder schijnen de kopers bang te zijn dat het huis niet leeg zal zijn. Dat valt dus mee. Volgens onze makelaar heeft hij spijt van het afgeven van een sleutelverklaring want daarmee zijn de kopers regelmatig binnen geweest en dat leverde iedere keer weer een goed gesprek voor de makelaar op. Die wordt daar overigens goed voor betaald dus daar heb ik geen medelijden mee. Ik vrees dat de onzekere en kritische instelling van de kopers niet verdwenen is na de overdracht en verwacht nog wel wat te horen. Via de makelaar dan, want ik ben niet van plan ze ons adres en telefoonnummer te geven.

Zo, nu eerst maar eens en goede warme douche nemen en dan volop aan de bak gaan!

Emmie is een ronde verder als het gaat om het uitspelen van haar ouders. Tot nu toe volgde ze een vast stramien. Als ze haar zin niet kreeg van Verina probeerde ze rustig bij mij haar zin te krijgen terwijl ik bij wijze van spreken naast Verina zat.

Gisteravond bracht ik Emmie naar bed. Na het voorlezen wilde onze smurf nog wat eten want ze had honger. Toevallig had ze die avond behoorlijk veel naar binnen gewerkt. Zelfs met mijn geringe ervaring had ik door dat ze eigenlijk nog even wakker wilde blijven. Ik vertelde haar dat ze genoeg op had en de volgende morgen weer mocht eten. Daar was ze het me eens en ze barstte in tranen uit. Na wat zalvende woorden ben ik naar beneden gegaan.

Omdat ze bleef huilen ging Verina even later bij haar kijken. Ook Verina kreeg te horen dat ze honger had. Verina wist niet wat zich eerder had afgespeeld en ging een koekje voor Emmie halen. Toen Verina Emmie het koekje gaf wist ze dat Emmie ons tuk had. Emmie zei namelijk tegen Verina dat ze het ‘maar niet tegen papa moest vertellen’.

Het echte uitspelen is begonnen!

Omdat ik me al een tijdje ergerde aan de snelheid en het gebruiksgemak van de Trust die ik nu gebruik, ben ik op zoek gegaan naar een goeie, snelle en betaalbare digitale camera. Van huis uit ben ik niet zo’n kritische consument maar om te voorkomen dat ik ook over een eventuele nieuwe camera ontevreden zou zijn heb ik aardig wat tijd voor een onderzoek uitgetrokken.

Op Kieskeurig.nl en ook andere vergelijkende sites kwam de Panasonic DMC-LC70b goed uit de reviews. En omdat we nu een paar meevallertjes hebben, ben ik vanavond zo vrij geweest de camera te bestellen bij de firma Nomatica.nl. Wel met wat extra geheugen, maar dat was niet zo duur als ik had gedacht.

Dit is de camera:

Het volgende item dat we gaan vervangen is onze cd-speler. Dat valt niet mee want het lijkt wel alsof deze apparaten niet meer gemaakt worden. We zoeken alleen maar een cd-speler die ook MP3′tjes en cd-r kan afspelen en een gewone digitale uitgang heeft. En natuurlijk betaalbaar is. Ook vanavond heb ik niets gevonden. Worden er nog wel cd-spelers gemaakt?

Vanmorgen heb ik voor het eerst mensen ingehaald op de beklimming van de brug over het Amsterdam Rijnkanaal. De eerste was een puber van een jaar of 14 die weinig zin had om weer naar school te gaan en het blijkbaar niet vervelend vond om te laat komen. De nummers 2 en 3 waren een kibbelend stel dat de lucht gebruikte voor snedige opmerkingen en niet voor het fietsen.

Het zijn nog geen kandidaten voor mijn erelijst maar het is een begin.

Net las ik in de Telegraaf dat 43% van de mensen die last hebben van stress, verveling en/of eenzaamheid naar een eten grijpt. Dat heeft naast en nieuwe Diamond Poll ook een vraag opgeleverd.

Hoe zou die dame die in 3 minuten 38 kreeften opat zich voelen?

In sommige dingen ben ik tamelijk naïef. Ik dacht dat drugs die in beslag zijn genomen onder toezicht van bijvoorbeeld de politie vernietigd worden. In Amsterdam blijkt dit toezicht er niet te zijn en dus worden er drugs van uit de oven gered.

Vorig jaar blijkt 40 kilo cocaïne door medewerkers van het Afval Energie Bedrijf te zijn gestolen. Tijdens het afluisteren van en drugsbaron kwam de recherche toevallig achter de diefstal. Voor het hetzelfde geld had dit nog wel even kunnen doorgaan.

In mijne jonge jaren was het al mogelijk om spullen die door de politie van opgevoerde brommers werden verwijderd met 1 telefoontje te reserveren en terug te kopen bij de firma aan wie de politie de spullen had verkocht.

Waarom zou dit nu met in beslag genomen drugs anders gaan?

Bij de term ‘bedrijfsongeval’ denk ik aan een bouwvakker die van een steiger af valt of aan een dompteur die door zijn dieren wordt aangevallen. Dat soort dingen.

Strafbare feiten had ik tot op heden nog niet als bedrijfsongeval gezien. Het bisdom Rotterdam doet een poging om mijn blikveld te verruimen. Het bisdom heeft de firma AEGON voor de rechter gedaagd omdat deze firma het heeft gewaagd om een declaratie van het bisdom af te wijzen. Het bisdom is van mening dat het smartengeld dat is betaald aan een 12 jarig meisje dat door een pastoor is misbruikt door de firma AEGON vergoed dient te worden.

Het misbruik vond tijdens werktijd in de kerk plaats. Dat betekent volgens het bisdom dat hier sprake is van een bedrijfsongeval en dat de firma AEGON over de brug moet komen.

Sexueel misbruik van kinderen is in het bisdom Rotterdam dus geen strafbaar feit maar een bedrijfsongeval. Door de eeuwen heen is er veel onzin uit naam van een geloof uitgekraamd. Sexueel misbruik van een kind uitleggen als bedrijfsongeval voegt hier een nieuw en heel triest hoofdstuk aan toe.

Soms is het jammer dat een cocktail van domheid en arrogantie niet strafbaar is.

Vandaag ben ik voor de 1e keer met de fiets naar Interpolis en van Interpolis via mijn kapper naar huis gereden. En dat viel niet mee.

Het begon vanmorgen met een sterke tegenwind. De route waarvan ik dacht dat het de kortste was bleek dat niet te zijn. Ik heb nu wel veel van Parkwijk gezien en weet nu ons papieren theater te vinden maar dat was niet mijn bedoeling.

De schade viel qua tijd gezien best mee. Om 08:00 uur vertrokken Verina, Emmie en ondergetekende om Emmie naar school te brengen en om 08:45 uur zat ik, voorzien van nieuwe gel, achter mijn bureau. Van collega Aris kreeg ik een routebeschrijving die korter lijkt dan de routes die ik op het oog had. Die route ga ik morgen proberen.

Conditioneel gezien viel het fietsen niet mee. Fietsen is toch iets anders dan in het doel staan bij zaalvoetbal en squashen. Toptijden zitten er voorlopig nog niet in.