Diamond Weblog

Langzaam maar zeker naderen Verina en ik de leeftijd waarop we tijdens de kerst zelf worden bezocht door de kinderen. Als we onze plannen bekend maken zeggen we er altijd bij dat ze niet verplicht zijn om te komen. We zitten namelijk nog in de ontkennende fase en zien onszelf niet als ouders waar je verplicht op bezoek moet komen tijdens de feestdagen. Natuurlijk vinden we het wel leuk als ze komen. Kerstavond waren we compleet.

Ondanks de afspraak dat we rustig aan zouden met de cadeaus lag er weer veel onder de boom. Tussen het gourmetten door werden de pakjes door Emmie uitgezocht en uitgepakt. Onze Smurf heeft nu al door hoe haar naam geschreven wordt. De eerste serie pakjes bestond toevallig uit pakjes die waren voorzien van een sticker met het opschrift ‘Emmie’.

Het werd een bijzonder gezellige kerstavond.

Eerste kerstdag hebben we het rustig aan gedaan en eigenlijk niet veel uitgevoerd. De tweede kerstdag zijn we bij de wederzijdse families langs geweest en hebben we het verder alweer rustig aan gedaan.

De dag na kerst werd ons duidelijk wat er in Azië; gebeurd was en de dagen daarna werden we harder met onze neus op de feiten gedrukt. Los van al het andere leed doet het zeer om te zien dat kinderen wanhopig op zoek zijn naar ouders. Soms zijn de ouders vermist, soms liggen ze ver weg in een ziekenhuis en soms zijn de ouders overleden. Iets ergers kan je als kind bijna niet overkomen.