Eindelijk begint het winter te worden. Vannacht schijnt het zelfs -10 graden te worden. Voor mij hoeft die kou niet. IJspret klinkt voor mij tegenstrijdig. Tenzij het om softijs gaat. Sinds ik zelf over mijn leven kan en mag beschikken heb ik dan ook bijna niet meer geschaatst.

In mijn jonge jaren was dat wel anders. Achter onze overburen lag een fraaie plas waar het goed schaatsen scheen te zijn. Zodra het ijs sterk genoeg was werd ik mijn schaatsen naar die plas gestuurd. Zin of geen zin, geschaatst zou er worden.

Voor mijn gevoel waren de winters toen ook strenger. Maar dat kan ook met mijn koude gevoelens voor het schaatsen te maken hebben. Of met het feit dat de jeugd in mijn jonge jaren veel meer tijd buiten doorbracht dan de jeugd van nu.

Gelukkig heb ik vrijdag mijn handschoenen wel meegenomen naar huis.

Mijn Godenzonen zijn dit seizoen vroeg klaar. We kunnen de Amstel Cup nog winnen en in theorie nog kampioen worden, maar in de huidige vorm zie ik ons dat niet doen.

Gisteravond werd wederom duidelijk dat we niet kunnen blijven voetballen tegen een ploeg die alles doet om een ronde verder te komen. Onrustig aan de bal, verkeerde keuzes en dan leggen we op het middenveld ook nog eens fysiek af.

Dit Ajax schreeuwt om iemand van het type Diego Simone. Technisch, bikkelhard, gemeen en een leider. Helaas is Diego gestopt en zijn Gravesen en Gattuso niet meer betalen.

Ik ben benieuwd hoe lang Ronald Koeman nog trainer is. Zijn aankopen zijn niet groots maar daarvoor is hij niet alleen verantwoordelijk. Datzelfde geldt voor de resultaten. Het vervelende voor een trainer is wel dat de trainer in kwestie hierop afgerekend wordt.

Arie vd. Eijden heeft volgens RTL5 al gezegd dat men zich over de positie van Ronald Koeman gaat beraden. Da’s voor een trainer nooit goed. Persoonlijk blijf ik dan hopen dat de overige verantwoordelijken, zoals Arie, hun conclusies trekken en hun verantwoordelijkheid nemen. Zo naief ben ik nog wel.

Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel. Omdat Verina een nachtje logeren is in het kader van een cursus, hebben we ons schema voor de vrijdag aangepast. Ik heb net Emmie naar school gebracht en ga zo werken. Arjen haalt Emmie op en begint daarmee zijn oppas dienst. In de loop van de middag nemen Verina en ik zijn dienst over. Dit alles betekent dat ik laat in de ochtend op mijn werk en heel relaxt aan de dag begin.

Ik ben er net wel achtergekomen dat het niet slim is om mijn handschoenen op het werk te laten liggen. Dit heb ik gisteren namelijk gedaan omdat de temperatuur volgens de weersverwachting zowel gisteravond als vanmorgen boven de nul graden zou liggen. En een beetje bikkel draagt geen handschoenen als de temperatuur zich boven het vriespunt bevindt.

Helaas bevindt de temperatuur zich nu beneden het vriespunt en ziet het er naar uit dat dit vandaag wel zo blijft. Gelukkig typ ik met 2 vingers en hoef ik dus maar 2 vingers warm te houden.

Zo dan is het nu tijd voor een kop koffie, een sigaret en een paar broodjes.

Iedere dag verlaat ik Terwijde via een fietspad dat parallel loopt aan de spoorlijn Utrecht-Vleuten. En iedere dag kom ik Terwijde via datzelfde fietspad weer binnen. Tussen het fietspad en de spoorlijn ligt een brede sloot.

ProRail is heel druk met het verdubbelen van het spoor. Om een voor mij onbekende reden gaat de sloot verbreed worden. Dit zou voor 100 bomen het einde betekenen.

De afgelopen weken zijn de bomen gekapt ligt er voor veel euro’s hout naast het fietspad.

ProlRail en haar onderaannemers blijken geen kapvergunning te hebben aangevraagd voor het kappen van de 100 bomen. Die vergunning heeft men dus ook niet gekregen. Reden voor B&W om aangifte te gaan doen.

Die aangifte komt misschien wat hypocriet over omdat de bomen toch al zouden verdwijnen. Maar nu wordt de gemeente financieel schadeloos gesteld en bovendien moeten de daders te zijner tijd voor herplanting zorgen. Voor de gemeente snijdt de zaag aan 2 kanten. De gemeente krijgt een schadeloosstelling en hoeft de nieuwe bomen niet te betalen.

Nu ik dit weet begrijp ik best waarom de gemeente niet heeft ingegrepen toen met het kappen werd begonnen.

Sinds gisteren ben ik de enige in ons gezin die zijn lichaam nog niet heeft voorzien van metalen versieringen cq de enige zonder verminkingen. Jelle was mijn laatste lotgenoot, maar gisteren heeft hij zich een oorbel laten aanmeten!

Nu zijn er nog 3 gezinsleden die zonder een tattoo door het leven gaan. Ik ben benieuwd hoe lang dit nog duurt.

Vandaag ben ik flink aan het sporten geweest. Naast de gebruikelijke fietstocht van en naar huis stond er een zaalvoetbalwedstrijd op het programma.

Met een aantal collega’s huren we zo af en toe een zaal voor een uur en spelen we een onderling een partijtje. Omdat het nooit te laat is voor een carrëre move sta ik tegenwoordig in het doel.

Tijdens de wedstrijd is dat een redelijk relaxte baan. Natuurlijk valt er genoeg tegen te houden maar zolang de conditie van mijn teamgenoten nog toereikend is om na een aanval terug te komen maak ik me geen zorgen.

Dat doe ik wel bij het inschieten. Het lijkt wel of iedereen zijn zelfvertrouwen probeert op te pompen door de bal achter mij door het net te knallen. Schoten de mannen tijdens de wedstrijd maar zo gericht!

De zaalexploitant had vandaag een mooie truc om het gebrek aan conditie van onze mannen te maskeren. De slimmerik had de klok in de zaal minimaal 10 minuten vooruit gezet. Toen iemand daar na afloop achter kwam was het snel gedaan met de praatjes over de geweldige conditie.

Jelle deed ook weer mij. Bij de tegenstander uiteraard. Voor iemand van 13 voetbalt hij lekker mee. Dit keer is hij er helaas niet in geslaagd om mij te passeren. Dat kan te maken met het feit dat hij dacht door te scoren de maaltijd achteraf te missen maar het kan natuurlijk ook aan de kwaliteiten van deze keeper liggen.

Zoals wel vaker na de wedstrijd werd ook nu weer geopperd om 1 maal in de 2 weken te gaan spelen. Gelukkig wierp niemand zich als organisator want het moment dat ik voor het eerst ongenadig hard door een bal word geraakt komt natuurlijk wel steeds dichterbij.

Gisteren is mijn 2e goede voornemen gerealiseerd. De belastingaangifte is de deur uit. Net als de rest van huisbezittend Nederland kregen we gisteren de Waardebeschikking Onroerende Zaak (WOZ) binnen en daar zat ik voor de aangifte nog op te wachten.

Alleen voor de aangifte want we zitten natuurlijk niet op een verhoging van de gemeentelijke belastingen te wachten. De waarde van ons huis is op een bijzondere manier vastgesteld. De peildatum is 1-1-2003. Toen was de grond nog niet van ons en stond het huis er nog niet. Dit soort bijzaken weerhoudt de gemeente er niet van om toch een leuke schatting te kunnen doen.

Al met al mogen wij zeker niet klagen over het fiscale jaar 2004. We krijgen veel terug. Komende jaren wordt dat een stuk minder maar wordt het invullen van de aangifte weer een stuk eenvoudiger. En zo heeft ieder nadeel weer zijn voordeel.

Het ziet er naar uit dat Jelle met ingang van het nieuwe schooljaar van school gaat veranderen. Jelle zit nu nog in Nieuwegein op school. In principe is Jelle, zoals veel 13 jarigen, niet echt in voor veranderingen. Maar 3 uur reizen per dag maken de zin in veranderingen steeds groter.

Als hij naar het Leidsche Rijn College zou gaan, is hij in eerste instantie 1 uur per dag en na de verhuizing van de school een half uur per dag kwijt. Bovendien leert hij dan ook schoolgenoten kennen die bij ons in de buurt wonen. Alles val of staat natuurlijk met de indruk die de school op Jelle maakt.

Vandaag was er een openbare dag en dus zijn we naar het Leidsche Rijn College geweest. Jelle kwam er met een goed gevoel vandaan. In principe probeert men de lesroosters zo te maken dat de leerlingen met 6×60 minuten een dag onderwijs hebben. Verder probeert zo min verschillende lessen per dag in het lesrooster te krijgen. Nu het idee nog een weekje laten inweken bij Jelle en kan het aanmeldingsformulier de deur uit.

Emmie blijkt, net als vader in zijn jonge jaren, slecht tegen haar verlies te kunnen. Vanmiddag speelden we Memory. Toen de kaarten waren weggespeeld vergeleken we onze stapels kaarten en hoewel mijn stapel de helft groter was dan haar stapel bleef zij volhouden gewonnen te hebben. Ook natellen hielp niet. Dat wordt nog wat de komende 20 jaar.