We wonen nu 1,5 jaar in de nieuwbouwwijk Terwijde van de Vinex-locatie Leidsche Rijn. Onze wijk is nog lang niet klaar. Volgens de planning worden ergens in 2009 de laatste woningen opgeleverd.

De eerste bewoners van een nieuwbouwwijk moeten het meestal zonder openbaar vervoer, scholen, huisartsen en winkels doen. In Terwijde was dit 1,5 jaar geleden niet anders. Inmiddels beschikken we wel over deze faciliteiten. Naar volle tevredenheid zelfs. Zo hebben we Emmie heel gemakkelijk kunnen inschrijven op de school die we hadden uitgezocht. Ook een plek op de Buitenschoolse opvang (BSO) was geen enkel probleem. Dit is in bestaande wijken wel anders.

Een ander voordeel van wonen in een nieuwbouwwijk is dat er geen bestaande sociale structuren zijn. Iedereen komt tegelijk in een straat wonen en heeft doorgaans dezelfde problemen. Dat schept een band waardoor mensen gemakkelijker bij elkaar aankloppen als er iets geregeld moet worden.

De meeste bewoners van onze straat kleine kinderen hebben die, gelukkig, nog gewoon op straat kunnen spelen. Hierdoor let iedereen ook op de kinderen van anderen.

Verder hebben we hebben we het geluk dat ons rustige buurtje heel ruim is opgezet. We hebben dus geen parkeerproblemen en maar wel een ruime tuin.

Kortom het leven in de nieuwbouwwijk Terwijde bevalt ons uitstekend.

Natuurlijk zijn er ook nadelen verbonden aan het leven in een nieuwbouwwijk maar daar over gaat een volgende post.

FC Zwolle begon de nacompetitie ongelukkig met een 3-2 uitnederlaag tegen De Graafschap. Gisteren speelde kwam Sparta, met nieuwe technische staf, op bezoek in Zwolle.

Gek genoeg was de wedstrijd niet uitverkocht. Blijkbaar heeft men of weinig vertrouwen in FC Zwolle of is men gewend geraakt aan de deelname van FC Zwolle aan de nacompetitie. Na gisteravond houd ik het op het eerste. Qua voetbal en helaas ook qua spanning hebben de thuisblijvers gelijk gekregen. Op 20 minuten na was FC Zwolle de mindere van Sparta. Sparta speelde ook niet best maar net wat minder slecht dan FC Zwolle en won verdiend met 1-4.

De supporters van FC Zwolle die om ons heen zaten hinkten op 2 gedachten. Men wil verzorgd voetbal zien maar ook veel inzet. Spijtig genoeg kregen we van die 2 dingen niks te zien. En dat leidde tot een hoop Zwols gemopper. De leukste opmerking die ik heb gehoord was een 1-2 tussen een vader en zoon achter ons. Zoon tegen de Zwolse speler met de bal: ‘neem eens wat initiatief’, vader: ‘en laat die andere 10 dat ook doen’.

De combinatie van het voetbal en het commentaar bezorgde mij een leuke avond. Of dit voor mijn gastheren, Wietze en Michel, ook gold waag ik te betwijfelen. Gelukkig zijn de beide heren niet verwend met succes en kunnen zij een nederlaag redelijk gelaten accepteren. Voor Wietze wass het leed nog niet geleden want die werd begripvol opgevangen door zijn lachende vriendin. Bovendien mag Wietze mag als FC Zwolle supporter met Feyenoord als 2e club vanmiddag met 3 PSV supporters naar de bekerfinale in Rotterdam.

En dan vergat ik bijna nog melding te maken van de persoonlijke begroeting die ik kreeg van Zwoltje, de mascotte van FC Zwolle. Dat zal me leren een das van FC Zwolle te dragen op een mooie en warme zomeravond.

Een gedetailleerd wedstrijdverslag staat hier.

Premier Balkenende vindt dat hij bij een ‘NEE’ tegen de Europese Grondwet voor gek staat in Brussel. Dan moet hij namelijk gaan uitleggen waarom het een ‘NEE’ is geworden.

En dat valt voor onze premier niet mee want hij heeft weinig inhoudelijke argumenten gehoord van het ‘NEE kamp’. Die argumenten zijn er inderdaad niet veel. Volgens mij wordt is overgrote van de ‘NEE stemmen’ een ‘NEE’ tegen zijn kabinet en niet zo zeer tegen de Europese Grondwet.

En dat is inderdaad niet leuk om uit te leggen, maar we moeten allemaal wel eens dingen doen die we niet leuk vinden. Dat hoort bij de baan. Een calvinist als onze premier zou dat toch moeten weten en moeten aanvaarden.

Van dit gezeur wordt het kamp van de ‘JA stemmers’ niet groter.

Het is pas 27 mei en we hebben vandaag al onze eerste tropische dag gehad.

En dat betekent bbq’en en ’s avonds om 9 uur nog met Emmie naar de speelplaats om de hoek zandhappen. Ook morgen schijnt het heerlijk weer te worden.

Morgenavond ga ik met Wietze naar FC Zwolle tegen Sparta. Beide clubs hebben de 1e wedstrijd van de nacompetitie verloren en hebben 3 punten nodig om nog een kans te maken. Ik voorspel dat de spanning het slechte voetbal gaat goedmaken.

Nu zeggen mijn voorspellingen niet alles want ik dacht ook dat Milan van Liverpool zou winnen.

Gisteravond werd op Nederland een documentaire over het Heizel drama uitgezonden. Een aantal betrokken zoals supporters, spelers en officials bezochten het Heizel stadion en vertelden wat zij hadden meegemaakt en hoe zij het hadden beleefd. Wat is er op die woensdagavond toch veel misgegaan. Zo lagen er losse stenen op de tribunes, werden mensen die aan de verdrukking ontsnapten teruggestuurd naar de tribune en werd er een slecht getrainde politie eenheid ingezet. De goed getrainde eenheden hadden namelijk een week eerder het bezoek van de Paus begeleid. De beelden van mensen die verdrukt werden en mensen die over die mensen werden geduwd gaan nog steeds door merg en been.

Opvallend was dat de spelers stuk voor stuk zeiden de wedstrijd niet gespeeld te hebben als het ze nu zou worden gevraagd. Destijds lag een stuk moeilijker omdat er werd gevreesd voor meer rellen en omdat, zoals Bruce Grobbelaar eerlijk toegaf, spelers ook voor hun carrëre vreesden.

Triest waren de beelden van een man die met stenen werd bekogeld en daarover zijn beklag bij de politie deed. Die sloegen de man met gummi knuppels in elkaar.

En van de verhalen van een paar mensen in de paar rustige vakken zaten werd ik ook al niet vrolijk. Hoewel ze wisten dat er mensen overleden vonden ze het heel gewoon dat de wedstrijd nog gespeeld werd.

Sport verdwaast blijkbaar ook toeschouwers.

Jelle had vandaag een sportdag. En dat is natuurlijk een stuk leuker dan een gewone schooldag. Behalve vandaag dan. Tegen 11:00 uur werd ik gebeld door iemand van de school van Jelle. Jelle was met een hoofdwond in een ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis. Dat was even schrikken!

Gelukkig was er een lerares meegegaan met Jelle. Uiteraard was het bedoeling dat Jelle van het ziekenhuis door ons zou worden opgehaald. Nu heb ik een fiets als vervoermiddel en werkt Verina in Rijswijk, dus snel ophalen was niet mogelijk. Omdat Jelle nog maar net was afgevoerd en Verina over de rit van Rijswijk naar Nieuwegein ongeveer een half uur heeft gereden, werd Jelle op tijd afgehaald.

Hij bleek tijdens het kogelstoten een kogel op zijn hoofd te hebben gekregen van iemand die was vergeten dat je niet moet werpen als er nog mensen bezig met het ophalen van hun kogel. Het resultaat is een wond van een centimeter of wat en een hersenschudding. Voorzien van 8 hechtingen en een fraaie tulband arriveerde Jelle in Terwijde.

Het lijkt gelukkig allemaal mee te vallen. Inmiddels is hij een keer of wat gebeld door de dame die voor haar beurt gooide en tijdens die gesprekken klonk hij redelijk vrolijk. Het zal dus wel een leuk meisje zijn met een groot schuldgevoel zijn.

Om te zien of het goed gaat met Jelle moet hij tijdens zijn slaap om de 2 uur gewekt worden. Door Jelle antwoord te laten geven op slimme vragen als “hoe heet je”en “waar woon je” kan deze amateur medicus vaststellen of het nog steeds goed gaat met Jelle. Gelukkig vallen Jelle en ik weer hel snel in slaap als we even wakker zijn geweest.

Zoals een vooraanstaand filosoof regelmatig opmerkt, draait het in het leven voornamelijk om balans.

Dat bleek onder andere vrijdagnacht in de Utrechtse uitgaansgelegenheid Kosten Koper. Na een gezellig avondje biljarten en darten met de collega leden van onze ontspanningsvereniging De Stoofpot kwamen Lucas, Wietze en ondergetekende in Kosten Koper terecht. En daar kwamen we Verina tegen. Die was met vrienden naar een optreden van de Big Bam Boom Band (?) geweest. Tot zover was alles in balans.

Dat veranderde toen Wietze wat meer overzicht over de dansende menigte wilde hebben en een verhoging betrad. Daar werd hij door iemand vanaf geduwd. Weg balans! Dit tafereel herhaalde zich volgens Wietze nog 2 keer en toen was hij het zat. Ook degene die hem van de verhoging afduwde was het zat en gaf Wietze een klap op zijn lip. Uiteraard liet Wietze dit niet over zich heengaan en hij gaf een klap terug.

Toen pas zag ik er gebeurde. Ook Lucas zag het en we snelden ons richting Wietze. Die was nog steeds verbouwereerd. De duwer had inmiddels de portier gewaarschuwd en kwam met de portier de dader zoeken. De duwer liep zonder ons te herkennen langs ons. Gelukkig was Lucas zo attent om de portier erop attent te maken dat hij ons zocht.

De portier had niet gezien wat er was gebeurd en bracht de zaak in balans door beide partijen te verzoeken het pad te verlaten. Dat gebeurde in alle rust. Toen we richting auto liepen kwamen we langs de duwer. Die was behoorlijk geraakt op zijn wenkbrauw en zat goed onder het bloed. De duwer bleek niet 1 maar 2 klappen te hebben gehad. Lucas had op weg naar Wietze nog kans gezien om de duwer goed te raken en die zat als gevolg daar van met nare bloedvlekken op zijn shirt. Overigens werden we ook nu niet herkend door de duwer. Die moet gistermorgen toch vreemd wakker geworden zijn. Dat zal hem leren vervelend te doen en daarmee is de zaak weer in balans.

’s Avonds bleek Emmie veel gevoel voor balans te hebben. De fietslessen had nog niet veel effect gehad. Als ze met haar fiets wegging bleef ze er naast lopen. Toen ik haar gisteren stiekem volgde zag ik dat ze al een meter of 3 kon fietsen. Nog geen uur later fietste ze de hele straat in 1 keer uit.

En nu fietst ze alsof al jaren fietst. Alleen remmen lukt nog niet. Ze remt nu nog af op haar sandalen. Voor vandaag staat er dan ook een les in remmen op de planning.

Onze Smurf speelde tot voor kort op een bijzondere manier verstoppertje. Ze ging dan in een hoek van de kamer staan, met haar gezicht naar de muur. Zij zag ons niet en dus konden wij haar niet zien.

Vandaag liet ze merken dat ze het spel doorkrijgt. Ze was naar boven gegaan en al een tijdje verdacht stil. Reden voor mij om te gaan kijken waar onze Smurf druk mee was.

In welke kamer ik ook keek, onze Smurf was er niet. Roepen hielp ook niet. Even later hoorde ik een bedompt stemmetje zeggen ‘hier ben ik’. Het leek van haar kamer te komen. Ze lag niet in haar bed, niet onder het bed maar had zich verstopt in haar kledingkast. En dat was tot voor kort niet de eerste plek waar ik kijk.

De komende tijd zullen we nog regelmatig zoekende zijn, ben ik bang.