Ik ben wel..."Onbevangenheid
Posted by Piet on Aug 5, 2005
Vandaag is het 8 jaar geleden dat Emmie net nadat ze 33 was geworden overleed. Dat lijkt lang geleden als je ziet wat er in die 8 jaar is gebeurd.
Een aantal dingen staan mij gelukkig nog heel helder voor de geest. Wat er de avond voor het overlijden en op de dag van het overleden gebeurde weet ik nog precies. Ook weet ik nog heel goed hoe slecht mijn zwager, mijn vader en ik het de avond voor het overlijden met het lijden van Emmie en met het vooruitzicht hadden. Vooral mijn vader had ik nog nooit zo verdrietig en zo kwetsbaar gezien.
Het enige mooie dat ik me voor de geest kan halen is de onbevangen manier waarop mijn nichtje Danielle met het overlijden van haar moeder omging.
Omdat Emmie voor haar overlijden erg ziek was, ging Danielle vaak naar vrienden en familie. Danielle was toen 4 en vond die bezoekjes lang niet altijd even leuk. En dat was het natuurlijk ook niet.
Toen Danielle hoorde dat Emmie was overleden was haar eerste reactie dan ook ‘Gelukkig, dan hoef ik niet meer bij andere mensen te gaan spelen’. Zo hoog zat het dus.
Even later toen Danielle afscheid had genomen van Emmie stond 1 oog van Emmie half open. Danielle dacht dat Emmie sliep en had haar wakker willen maken.
Jammer dat we die onbevangenheid gaandeweg kwijtraken.
Het is vandaag al weer 8 jaar geleden maar het voelt nog als de dag van gisteren.
Het gemis wordt met de dag groter…
Acht jaar voelt als acht dagen. Het verdriet blijft en vooral het waarom jij?????????
Bep
Het is mooi hoe je ieder jaar even stilstaat bij Emmie, op de dag dat ze is overleden. Ook al is ze er niet meer, ze blijft altijd een belangrijk deel van je leven, dat is wel duidelijk…
Hoe kijkt Danielle er nu tegenaan?
@CasaSpider: Danielle kan zich weinig meer van Emmie herinneren. Volgens mij vindt ze dat nu niet zo’n probleem. Ze weet bij wie ze moet zijn als ze wel wat wil weten.