Vlak voordat mijn vader ziek werd, kreeg hij een brief van het Kadaster over de herinrichting die men wil gaan doorvoeren aan de Kerkdijk in Westbroek. Wat er zou veranderen stond niet in de brief, wel dat het perceel kleiner zou worden. Voor compensatie werd niet gerept, maar men meldde wel dat het verstandig zou zijn om de plannen te komen inzien.

Dat laatste is er bij ingeschoten. Gelukkig werden we door een buurman herinnerd aan de brief. Hij had de plannen wel gezien en ook even voor mijn vader gekeken.

Op zich verandert er niet veel. Zo schijnt mijn vader eigenaar te zijn van de helft van de Kerkdijk voor het perceel. Dat eigendom raakt hij kwijt. Tot dat moment zou hij tol kunnen heffen denk ik dan. Vervelender is dat we de sloot tussen de boerderij en een boomgaard kwijtraken. Die sloot werd vroeger gebruikt om het overtollige water van een polder aan de overkant van de weg af te voeren naar de Vecht. Inmiddels gebeurt dat nog maar voor een heel klein deel van die polder.

Omdat er een schut van het Waterschap in de sloot is geplaatst, heeft men de sloot aan het Waterschap toebedacht. Dat is voor mijn vader niet aantrekkelijk omdat zijn perceel nu in 2 stukken wordt gedeeld en de oppervlakte van zijn perceel minder wordt.

Op de achtergrond speelt er nog iets mee dat nog vervelender is. Officieel heeft het Waterschap geen recht van overpad en kan men niet bij het schut komen als mijn vader dat niet wil. Zover komt het uiteraard niet, maar als de sloot eigendom wordt van Waterschap komt het recht op overpad om de hoek kijken. En natuurlijk geeft mijn vader dan liever het recht op overpad vanuit de boomgaard dan over zijn erf.

Helaas houdt daar de narigheid niet mee op. In het kader van het inrichten van het Noorderpark zijn de zodden die schuin achter de boerderij tegen de Westbroeksebinnenweg aanliggen omgetoverd in de trilmoerassen die het waren voordat het veen werd afgegraven. Om mensen de gelegenheid te geven de trilmoerassen te bewonderen wil men? een wandelpad aanleggen. En dat wandelpad zou moeten beginnen aan de Kerkdijk. Als er dan toch al een pad in onze boomgaard ligt vanwege het overpad, heeft men een mooi begin van de wandelroute. Daar is wat voor te zeggen. Alleen raken mijn ouders dan hun privacy kwijt omdat er dan regelmatig mensen langs de boerderij gaan wandelen.

Van het herinrichten wordt het perceel dus minder waard en over compensatie wordt niet gesproken. Gelukkig kunnen we tot 13 december in beroep gaan. En dat gaat gebeuren. Ik schrijf de brief en die wordt door een deskundige op het gebied van herinrichting geredigeerd. Daarna gaan het verhaal naar het kadaster en begint de beroepszaak. Dat schijnt geen pretje te zijn omdat men niet open is over het vervolg op de plannen.

Open is het kadaster toch al niet want ik kon de plannen niet meer inzien omdat de termijn was verstreken. Waarom ik te laat was doet er niet toe. De plannen voor ons perceel mailen of via de post sturen was ook al geen optie.

This entry was posted on Tuesday, December 5th, 2006 at 23:03 and is filed under Diamond News 2006, Herinrichting. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.