Volgens een artikel op Nu.nl valt de lente dit jaar vroeg. Dat kan ik beamen. Sinds anderhalve week lopen de hortensia’s uit en staan er 2 planten waarvan ik de naam niet ken, in bloei. De bloemen hebben zelfs de vorst van het afgelopen weekend overleefd. Helaas geldt dat laatste ook voor diverse soorten onkruid. Maar niet voor lang, want vanmiddag ga ik na het voetballen flink aan het wieden. Voorwaarde is wel dat het droog blijft.

Emmie en ik hebben regelmatig gesprekken over huisdieren. In principe ben ik tegen houden van huisdieren. Niet omdat ik het zielig vind, maar omdat ik geen dierenvriend ben. Als compromis hebben Emmie en ik afgesproken dat er geen dieren in huis komen, maar dat we 2 konijnen gaan houden. Nu is zo’n compromis in de ogen van Emmie geen statisch iets. Regelmatig voeren we gesprekken over het houden van dieren in huis. Het resultaat van deze gesprekken is dat er geen dieren in huis komen. Tot gisteren dan. Emmie kwam het school met het goede nieuws dat zij van juf Madelon de wandelende takken tijdens de vakantie mag verzorgen. Toen we de dieren met de Avensis gingen halen bleken ze nog niet aan een ander te zijn uitbesteed. En zo hebben we toch dieren in huis. Tijdelijk weliswaar, maar toch.

Zoals aan alle mooie dingen, komt er ook een eind aan mijn tijd bij Cordares. Ik heb dan ruim 2 jaar voor Cordares gewerkt. De laatste tijd steekt het UWV steeds minder geld in het systeem dat de uitvoering van de Ziektewet ondersteunt en dat betekent dat wij minder te doen hebben. En dan kan je wachten tot je hoort dat het contract niet wordt verlengd of zelf het initiatief nemen. Dat laatste is altijd beter en bovendien kan je dan met wat geluk zelf het moment uitkiezen. Ik zal de vrijheid die ik van de mensen van Cordares heb gekregen zeker missen. Net als alle diepgaande discussies over het voetbal en de maatschappij. Maar zoals gezegd komt aan alle mooie dingen een eind.

In Breda kunnen ze dit spreekwoord sinds vanmiddag onderschrijven. Eindelijk won Ajax dit seizoen eens van NAC en maakt daarmee een einde aan een reeks van 7 overwinningen van NAC. Dit klinkt eenvoudiger dan het ging. We dachten er na de 0-1 te zijn en die gedachte is ons dit seizoen al vaker opgebroken. Pas na de 2-1 bleken we weer te kunnen knokken. Met wat geluk en een betere conditie dan NAC werd het uiteindelijk 2-3.

Omdat de zon schijnt, Heerenveen-NEC niet spannend is en PSV tegen de Graafschap wel verder zal komen dan 1-1, ga ik nu onkruid wieden. Heb ik nog wat tijd over om de Avensis van binnen schoon te maken.

Onze vrijgezelle en van zelfkennis overlopende testco

Na ruim 9 maanden is het eindelijk zover dat er geen artikelen meer in huis liggen die in elkaar gezet moeten worden of opgehangen moeten worden. Zaterdag heb ik de laatste lamp opgehangen en gisteren heb ik als laatste de 2 cd/dvd kastjes in elkaar gezet. Om daarna tot de conclusie te komen dat ik er nog 1 kan afschaffen want ik kom weer ruimte te kort. Ik zou me op nieuwe projecten, zoals de tuin, kunnen werpen, maar dat doe ik nog even niet. Eerst ga ik genieten van mijn successen en bijkomen van het klusgeweld van de afgelopen 2 weken.

Als ik ergens een hekel aan heb is het vieren van mijn verjaardag. Zeker als dat in combinatie met een verlies van mijn Godenzonen gebeurt. Nu verloor Ajax gisteren en ben ik vandaag jarig. Ik heb dus betere dagen gekend. Het verlies van mijn Godenzonen werd gisteren gecompenseerd door een onverwachts bezoek van Ronald en door een etentje.

Ronald schrok zich om 16:00 uur rot toen hij kwam aanrijden in zijn nieuwe en hele mooie blauwe Honda Civic. Ik liep namelijk ongedoucht rond in mijn badjas. Uiteraard had ik hier een goede reden voor. Ik was nog maar net klaar met het in elkaar zetten van de 2 cd/dvd kastjes en het schoonmaken van de woonkamer. Na een paar keer geconstateerd te hebben dat ik 49 jaar toch wel oud begin te worden vertrok Ronald tegen 17:00 uur. Gelukkig vindt hij zichzelf ook oud worden. Dit jaar wordt Ronald 45 jaar. Gelukkig voelt hij zich 10 jaar jonger. Het is jammer dat dit niet te zien is.

Ronald was nog maar net weg of Emmie kwam voor het eerste deel van het vieren van mijn verjaardag. Met Emmie, Hetty en Joris zou ik een hapje gaan eten bij de Bickel Beer te Houten. Bij de Bickel Beer was het behoorlijk druk en dat had zo zijn weerslag op de bediening. Na aandringen van Hetty kwam men er na ongeveer 3 kwartier wachten achter dat de door Hetty bestelde vis op was. Even later kwam dan toch de gewijzigde bestelling door. Emmie vermaakte zich in de tussentijd goed met het oefenen en uitvoeren van een achterwaartse koprol op het springkussen. Gelukkig had de bediening gehoord dat ik gefeliciteerd werd door Hetty en zat ik even nadat ik om de rekening had gevraagd met een feesthoed op en een ijsje met sterretjes voor me te luisteren naar ‘Lang zal hij leven’. Al met al was het een leuke en gezellige afsluiting van weer een levensjaar.

Komende zondag vindt het tweede en laatste deel van de viering plaats. Dan komt mijn vader met mijn moeder en mijn broer ’s morgens een kopje koffie drinken en een gebakje eten.

Vandaag ben ik rustig van start gegaan. Ik heb verschillende vormen van felicitaties in ontvangst genomen, waarvoor de afzenders hartelijk worden bedankt, op het wereldwijde web het nieuws doorgenomen en de files gevolgd en mijn koffiezetapparaaat ontkalkt. Als de rest van het jaar net zo hectisch is, hoor je mij volgend jaar niet klagen.

Zoals de titel al enigszins doet vermoeden is het mysterie rond de 2 bs-nummers van Emmie opgelost. Vandaag lag er een beschikking van de Belastingdienst in de bus waarin mij werd medegedeeld dat ik vanaf 1-1-2008 een voorschot op de kinderopvangtoeslag krijg. De brief is gedateerd op 5-2-2008, dus men heeft veel haast gemaakt met de bezorging. Omdat ik het goede nieuws niet helemaal vertrouwde en er nog niets op mijn girorekening was bijgeschreven heb ik even gebeld met de Belastingtelefoon.

Van 2 bs-nummers voor Emmie was geen sprake, men had geen informatie bij mij opgevraagd en stort de toeslag voor de maanden januari, februari en maart op de 1e werkdag na 19-2-2008.

Hiermee lijkt het mysterie rond de 2 bs-nummers van Emmie snel een goede afloop te hebben gekregen. Juichen doe ik nu nog niet, maar met wat geluk de 20e van deze maand wel.

Net als heel veel anderen heb ik gisteravond naar het programma van Peter R. de Vries gekeken. En ik ben er eigenlijk niet veel wijzer van geworden. Het is vreemd dat iemand die 3 jaar lang heeft gelogen en veel heeft verzwegen, gaat praten tegen iemand die hij net kent. Er zal in Joran’s verhaal best een deel van de waarheid zitten, maar ik weet niet welk deel en vrees dat Joran dit door zijn verschillende verhalen zo langzaam aan zelf ook niet meer weet. Volgens mij wordt deze zaak past opgelost als de hulp van Joran wordt gevonden en gaat praten of als Natalee’s lichaam wordt gevonden. Anders blijft het speculeren bij een gebrek aan bewijs en daar is niemand mee gebaat.

Dat er bij Joran een aantal zaken niet goed zitten is wel duidelijk geworden. Zoals meer mensen zonder geweten kan hij geen onderscheid maken tussen goed en kwaad. De manier waarop hij over betrokkenen sprak maakte duidelijk dat enige vorm van medeleven of warmte hem vreemd is. Hiervoor kunnen wij hem echter niet de gevangenis in sturen en bij mijn weten is een dwangopname ook niet eenvoudig te realiseren. Zijn ouders hebben tot nu toe vol achter hem gestaan. Ik ben benieuwd of dit na gisteren zo blijft. Vroeg of laat moeten ze toch beseffen dat Joran niet de zoon is die zij denken dat het is.

Het uitblijven van de waarheid moet voor Natalee’s ouders toch iets zijn om gek van te worden. Na 3 jaar weten zij nog niet wat er met hun dochter is gebeurd en waar haar lichaam is. De manier waarop Joran over Natalee sprak moet ze veel pijn hebben gedaan. Dat gevoegd bij de pijn die ze al hadden, zou voor iemand een reden moeten zijn om het ware verhaal uit de doeken te doen.