In de webversie van de Telegraaf van gisteren stond een artikel over een boek van Susan Pinker met de welluidende titel “De sekseparadox. Mannen, vrouwen en hun kansen op succes” . In tegenstelling tot mannen, blijken veel vrouwen die de universiteit doorlopen na hun studie niet te kiezen voor een hoge topbaan met bijbehorend salaris.
De reden hiervoor kwam mij heel bekend voor: “Boven aan het verlanglijstje van werkende mannen staan een hoog salaris en macht. Voor vrouwen bungelen die wensen onderaan, ze hebben liever leuke collega’s en een flexibele baan.” En zoals er vrouwen zijn die wel voor het grote geld en macht gaan, zijn er ook mannen die kiezen voor leuke collega’s en een flexibele baan. Mannen die naast hun werk tijd over willen hebben voor de leuke dingen van het leven. Mannen zoals ik.
Een kwart van de vrouwen heeft er wel veel voor over om dat hoge salaris en die macht krijgen. Ik vraag me af hoe die verhouding bij de mannen ligt. Zoveel mannen die veel voor een hoog salaris en macht overhebben, ken ik eigenlijk niet. Sterker nog, in de ict zijn vrouwen doorgaans ambitieuzer dan mannen. Dat komt misschien doordat vrouwen al dan niet terecht het idee hebben dat ze zich extra moeten bewijzen.
Helaas betekent een keuze maken niet dat je het direct voor elkaar hebt. Dat lukt zelfs mij niet. Ik moet het al 2 jaar doen met alleen een flexibele baan.
“Zoveel mannen die veel voor een hoog salaris en macht overhebben, ken ik eigenlijk niet.”
Waarschijnlijk komt dat doordat je voornamelijk omgaat met mensen die ongeveer zo zijn als jij.
Ik heb hetzelfde “probleem”!
Wanneer zien die managers ooit eens in dat wij het goud zijn over wiens ruggen anderen goede sier maken?
@CasaSpider: de meeste managers zien het wel, maar maken gebruik van onze goedheid. We zijn dus eigenlijk het slachtoffer van onze eigen goedheid. En vinden het waarschijnlijk alletwee een heel gedoe om daar iets te veranderen