zullen weinig mensen zijn. Meestal kost zo’n blauwe envelope geld en dat houden we liever zelf. Persoonlijk was ik niet helemaal gerust op de definitieve aanslag over 2006.

Bij de verwerking van de aangifte over 2005 vroeg de Belastingdienst mij aan te tonen dat ik het bedrag dat ik ingevuld bij de premie voor een lijfrente ook echt aan premie voor een lijfrente had uitgegeven. In 2003 had ik daar 2000 euro aan besteed en dat bedrag nam ik in de jaren daarna trouw over. Ik besteedde in de jaren na 2003 echter zo’n 600 euro aan een lijfrente.

Ook over 2005 had ik dus 600 euro besteed in plaats van de opgegeven 2000 euro. Met een brief in een wat onderdanige toon heb ik mijn fout toegegeven en gemeld dat ik die fout ook in de aangifte over 2006 heb gemaakt. Het bedrag dat ik voorlopig over 2006 al had teruggekregen was dus eigenlijk te hoog.

Toen ik maandag thuiskwam vond ik een blauwe envelope in de post. In de envelope zat de definitieve aanslag over 2006. Bij het kopje ‘Te betalen’ stond een bedrag van 0 euro vermeld. De Belastingdienst gaat dus akkoord met mijn niet helemaal juiste aangifte en ik hoef niets terug te betalen! Achteraf door het stof kruipen en een fout toegeven wordt dus gewaardeerd door de Belastingdienst.

Of dit opvoedkundig gezien helemaal juist is, weet ik niet. Ik kreeg er wel een goed humeur van.

Sinds de intrede van het internet ben ik minder gaan lezen. Tijdens een vakantie lees ik de boeken die ik sinds de vorige vakantie heb verzameld en daar blijft het meestal wel bij.

Een paar maanden geleden heb ik ‘Komt een vrouw bij de dokter’ van Kluun aangeschaft. Zonder al teveel voorkennis heb ik het boek de afgelopen vakantie meegenomen naar Italië.

Het boek wordt op de site van de schrijver als volgt samengevat:

‘Komt een vrouw bij de dokter’ is het schaamteloze verslag van een man die in de bloei van zijn leven de terminale ziekte van zijn vrouw beleeft. Rauw, ontroerend, en steeds met humor. Een stijl die net als de diagnose als een mokerslag aankomt.

‘Komt een vrouw bij de dokter’ laat zien hoe je óók ziek kunt zijn. Tegelijkertijd is het een ode aan de liefde.

Rond 5 augustus ben ik sowieso al wat gevoeliger voor dit soort verhalen, maar dit verhaal raakte me keihard. De pijn en de onmacht zijn zo herkenbaar en zo mooi verwoord. Dit hebben Emmy en Piet 11 jaar geleden aan den lijve ondervonden. Ondanks de herkenbaarheid of misschien wel dankzij de herkenbaarheid ben ik nu pas ten volle gaan beseffen door wat voor een hel die 2 toen zijn gegaan.

Het maakt het verhaal van Emmy en Piet alleen maar indrukwekkender.

Sinds vanmorgen vroeg ben ik weer back in town. Door een vertraging bij de St. Gotthard tunnel was ik wat later dan mijn vriend TomTom bij mijn vertrek aangaf maar dat mag de pret niet drukken.

Ik denk dat ik ook namens Emmie en Jelle kan en mag spreken, als ik zeg dat het een heerlijke week was. De temperatuur lag overdag rond de 32 graden. Dat is warm maar heeft als voordeel dat de temperatuur van het water in het zwembad aangenaam was. En dat is prettig als je zoals ik niet van vertoeven in koud water houd.

Emmie was het zwembad niet uit te slaan. Voorheen betekende dat ik ook meer in het water was te vinden dan mij lief was, maar nu ze haar c-diploma heeft gehaald vindt ze zelf dat ze best alleen in het water kan vertoeven en daar is wat voor te zeggen. Of ze door heeft dat ze vanaf de kant ook goed is te volgen weet ik niet, maar het werkte wel. En natuurlijk blijft het leuk om je vader kopje onder te drukken en door spetteren je vader er door te helpen.

Jelle vermaakte zichzelf overdag met leeftijdsgenoten. Meestal draaide dat op tafeltennissen en waterfietsen uit. En op andere dingen die hij is vergeten te vertellen denk ik zo maar. De eerlijkheid gebied wel op te merken dat hij ieder morgen zonder mokken boodschappen ging doen. En hij was iedere avond op een redelijk tijd thuis, zonder dat we een bepaalde hadden ‘afgesproken’. Voor iemand van bijna 17 is dat best knap. Mijn vader zal dit zeker onderschrijven.

Koken is niet mijn ding, de prijzen in het restaurant zijn bijzonder coulant en het eten is er goed. Deze combinatie zorgde ervoor dat we iedere met veel plezier in het restaurant zijn gaan eten. Rond half 9 ging Emmie in gezelschap van Jelle naar de kinderdisco en had ondergetekende een kwartiertje voor zichzelf en 2 kopjes expresso met grappa. (Cafe correto con grappa). Ik heb die lekkernij nog nergens zo goed voorgeschoteld gekregen als ik ze van Helena krijg. Ook niet in hetzelfde restaurant.

Al sinds we naar Bella Italia gaan, kan het personeel van het restaurant geen genoeg krijgen van Emmie. Jelle en ik werden bij de aankomst herkend, maar Emmie werd ook dit keer weer begroet alsof ze jaren was weggeweest. Geen moeite was teveel om het Emmie naar de zin te maken en aan het eind van de week werd ze zelfs overladen met cadeau’s. Normaal gesproken staan Helena, Carolina, Paolo en Izet niet te trappelen om hun werk te onderbreken voor de zoveelste fotograaf. Voor Emmie maken ze graag een uitzondering en dat hij mooie foto’s opgeleverd. Die staan, samen met de andere foto’s, hier.

Gelukkig kon Emmie in Italië langer doorslapen dan hier. We stonden dus lekker laat en heerlijk uitgerust op. Dat zal de sfeer ongetwijfeld ten goede zijn gekomen want ik ben nog niet zo relaxed met kinderen op vakantie geweest. Wat mij betreft wordt dit een traditie.

Maar goed, over een paar minuten zit het eerste deel van mijn vakantie er weer op. Gelukkig heb ik na 9 dagen zwoegen nog 1 week. Emmie en Jelle blijven nog lekker 2 weken in Italië met Verina.