De laatste 2 keren dat ik via Zwitserland naar Italië ben gegaan, werd ik er bij de douane controle aan de Duits Zwitserse grens uitgepikt door ijverige Zwitserse douaniers. De eerste keer werd de inhoud van Avensis van voor tot achter uitgebreid onderzocht en de tweede keer bleef het bij een controle van de papieren.

Ik zou er dus vanuit kunnen gaan dat ik ook dit jaar niet zonder controle Zwitserland in zou komen. Nu rook ik 1 pakje Caballero van 30 sigaretten per dag. Een slof bevat 8 pakjes en dus 240 sigaretten. Omdat sigaretten van het merk Caballero in het buitenland niet zijn te krijgen neem ik altijd een ruime voorraad mee. Om een dubieuze reden had ik 3 in plaats van 2 sloffen aangeschaft en meegenomen. In totaal had ik dus minimaal 720 sigaretten op zak. Zelfs voor mij is dat veel, maar beter mee verlegen dan om verlegen dacht ik.

Het werd inderdaad ‘mee verlegen’. Toen ik met Emmie de Zwitserse grens passeerde, werd mij verzocht de 156 even apart te zetten. Blijkbaar hebben de verhalen over vaders die kinderen ontvoeren ook Zwitserland bereikt. De douanier van dienst controleerde mijn paspoort en de papieren van de 156 en kwam na de controle met een collega teruglopen. De papieren waren ok. Ik dacht klaar te zijn, maar mocht eerst nog wat vragen beantwoorden. Of ik drank bij me had. Nee dus. Of ik sigaretten bij me had. Ik had ‘nee’ kunnen zeggen maar zou dan bij een verder onderzoek nat zijn gegaan en antwoordde dus ‘ja’.

Hoeveel sloffen ik bij me had. Ook hier had ik een antwoord kunnen geven dat bijna goed was, maar ook hier zou ik met een controle nat gaan. Het antwoord ‘3 sloffen’ zorgde ervoor dat ik de achterbak mocht openmaken voor de heren douaniers. Behalve de 3 sloffen Caballero vonden ze geen contrabende. De heren douaniers hadden snel berekend dat ik 720 sigaretten bij me had en dat waren 500 teveel.

De volgende rekensom leverde mij een boete van 75 euro op. Die zou ik bij de Italiaanse grens weer van de Zwitserse douane kunnen terugkrijgen als ik de bekeuring en de onaangebroken sloffen aan een Zwitser douanier zou tonen. Dit leek mij direct al geen goed plan omdat de Italiaanse douaniers op zo’n 2 meter van hun Zwitserse collega’s werken. Als ik dan mijn 75 euro van de Zwitsers zou terugkrijgen, zou ik deze direct aan de Italiaanse douaniers kunnen afgeven. Het leek mij beter om mijn verlies te accepteren en Zwitserland 75 euro te gunnen.

Nu moest de zaak nog administratief worden afgehandeld. Dat gebeurde onder mijn ogen in het kantoor van de Zwitserse douane. Kom ik daar ook eens. De bon was snel in een A4′tje gegoten, maar toen begon de ellende. Het A4′tje zou gescand moeten worden waarna het bedrag van 75 euro op een kassa zou moeten verschijnen. En wat de heren ook deden dit laatste lukte niet. Er werd nog een expert bijgehaald maar ook deze douanier kreeg het niet voor elkaar om het bedrag op de kassa te laten verschijnen. Na 30 minuten vruchteloos proberen, vertelde de expert me dat men net een nieuw systeem in gebruik had genomen en dat hij nog 1 poging zou wagen. Ook deze poging mislukte en ik mocht met 720 sigaretten en zonder boete verder.

Nu heb ik service hoog in mijn vaandel staan maar dit leek mij niet het goede moment om te vertellen dat ik in de automatisering werk. Emmie en ik hebben de douaniers vriendelijk gedag gezegd en de reis vervolgd. Bij de Italiaanse grens mochten we gewoon doorrijden.

Op de terugweg heb ik de grenzen met 2 flessen Limonchella, 1 fles rosé en 250 sigaretten gepasseerd zonder gecontroleerd te worden.

Het eerste deel van mijn vakantie zit er al weer op. Gisteren kwam ik na een rustige rit rond 10:30 uur aan op het Leo Fallplantsoen. De tuin bleek goed onderhouden te zijn door Willy, de buurvrouw en de Weergoden. Een aantal planten zijn zo hard gegroeid dat ik denk dat ze niet door een dopingtest zouden komen.  Helaas is het onkruid meegegroeid en kan ik deze week flink aan de slag.

De vakantie was een hele aangename. Mooi weer, heerlijk eten en drinken, meer kan een mens zich niet wensen. Natuurlijk valt er meer te melden, maar dat ga ik hier de komende dagen doen.

Morgen begin ik de meest spannende episode over mijn ervaringen als smokkelaar.

Het voelt alsof de vakantie binnen handbereik is gekomen. Vanavond gaan vertekken Emmie en ik rond een uur of acht richting La Bella Italia.

Tot die tijd moet ik nog een paar uur werken om wat laatste dingen af te maken, de laatste inkopen doen en inpakken. Ik ben er maar druk mee.

Vanmorgen zat het niet mee. De mobiele internetverbinding die gisteren keurig was afgeleverd, bleek niet compleet te zijn. Door een fout van Vodafone was de benodigde usb-stick niet met de simcard meegestuurd en dan valt er weinig met het internet te verbinden. Gelukkig bleek het mogelijk om het abonnement af te sluiten en bij een winkel van Vodafone een nieuw abbonnement af te sluiten. Ik kreeg de benodigdheden direct mee en was thuis binnen no-time via een mobiele internetaansluiting verbonden met het wereldwijde web.

De konijnen zijn inmiddels aan de logerpartij begonen. Dat ging niet helemaal zonder slag of stoot. En dat terwijl ik zo’n slimme tactiek had uitgestippeld. Het was mijn bedoeling om de konijen later dan anders te voeren en ze bij het etensbakje op te pakken en in een verhuisdoos te doen. Het mannetje trapte daar in. Het vrouwtje zag wat het mannetje was overkomen en werkte gelijk niet mee. Blijkbaar laten mannen zich makkelijker vangen dan vrouwen.

Maar na een minuut of 10 zat ook het vrouwtje in de verhuisdoos. Tot maandag 27 juli verblijven de konijnen in het Dierenhotel Maarssenbroek. Tegen een prijs die de prijs van 2 nieuwe konijnen ruimschoots overtreft. Maar je bent dierenliefhebber of je bent het niet! En Emmie is het wel.

Gisteravond heeft een waterijsje van het type raket de relatief rustige voorbereiding op de vakantie cru verstoord. Ik nam een bijt en voelde direct dat de voortand, die aan een plaatje vastzit, losbrak. Het toeval wil dat ik afgelopen weekend de voorganger van mijn huidige plaatje weer eens zag liggen en me afvroeg waarom ik dat ding eigenlijk nog bewaar.

Gelukkig heb ik me kunnen beheersen en het ding niet weggegooid want nu doet hij weer dienst. Ik kan morgenochtend al bij de tandarts terecht voor de herstelwerkzaamheden. Als alles goed gaat, is de vortand om morgen 16:00 uur weer aan het plaatje bevestigd. Nu stond voor morgenochtend de vakantiecheck van de 156 in de planning. De 156 gaat weliswaar naar huis maar dat is geen garantie voor een onbezorgde reis. Gelukkig heeft Alfa Romeo Specialist Van Neerrijnen donderdag om 8:30 uur nog een gaatje voor de vakantiecheck.

Tussen de bedrijven door wordt ik ook nog geacht om voor vrijdagavond mijn mobiel internet verbinding in ontvangst te nemen. Dat blijkt gelukkig bij Cordares te kunnen gebeuren. Donderdag tussen 11:00 uur en 17:00 uur komt men het pakket afleveren.

Als alles loopt zoals het moet lopen, ben ik zorgenvrij. Maar ik zit lang genoeg in de automatisering om te weten dat wishful thinking geen goede planningstechniek is.

Gisteren was het ‘Juffen en Meester dag’ op de school van Emmie. Een soort van moederdag voor het onderwijzend personeel. Dankzij het meewerken van Cordares kon ik gisteren en thuiswerken en rond de middag oppasouder op de school van Emmie zijn.

Samen met wat andere ouders mocht ik de bovenbouw in het gareel houden, terwijl de juffen en meesters genoten van een lekkere lunch. Dat klinkt eenvoudiger dan is het is. Het oorspronkelijk plan was namelijk dat de kinderen binnen zouden blijven en dan konden kiezen tussen tekenen en een flim kijken. Zoiets werkt natuurlijk niet met dit mooie weer.  De optie ‘Buiten spelen’ was dan ook snel aan de andere 2 opties toegevoegd.

De kinderen die voor buiten spelen kozen hadden het natuurlijk al snel warm en dachten voor de verkoeling iets met water te gaan doen. Uiteraard beschikt het gebouw waarin de school van Emmie is gevestigd, over een brandslang. Binnen no-time was de slang uitgerold en waren de 1e kinderen doornat. De concierge die de brandslang bediende gaf na een minuut of 5 de slang aan  mij want hij had nog meer te doen.

Wat heb ik een plezier gehad van het bedienen van de brandslang! Vooral wanneer kinderen uit de straat dachten dat ik hun wel droog zou laten omdat ik ze ken. Juist daarom al kregen ze de volle laag. De groep werd steeds groter en ook steeds natter. Na een tijdje kwam een juf van een andere school haar kinderen ophalen. Die gebruikten hun pauze om mee te doen met de waterpret.

Toen ik de bediening van de brandslang aan een andere ouder had overgedragen kwam er nog een juf van de andere school. Er bleken kinderen van die school uit de klas te zijn ontsnapt om mee te doen. Dat is natuurlijk niet de bedoeling van het onderwijs. De juf in kwestie schijnt behoorlijk pissig te zijn geweest. Vreemd want wij hadden de kinderen niet laten ontsnappen en de kinderen waren voor ons niet te herkennen. Ze hadden geen stempel op hun voorhoofd met ‘Ontsnapt uit de klas’.

Na een uurtje zat de lunch van de juffen en de meesters erop en mochten wij het gezag weer overdragen. Ik weet niet of de juf die kwaad was nog contact met haar collega’s van Emmie’s school heeft opgenomen. Dat merk ik volgend jaar wel als ik me weer inschrijf als vrijwilliger.

Voor Emmie en Djamila ging de waterpret na school nog even door in onze tuin. Spijtig genoeg is dat voorlopig ook even de laatste keer want volgens mij is het zwembad lek. Het kan zijn dat ik het zwembad niet hard genoeg heb opgepompt, maar dat lijkt me sterk.