maar ik lees net op het wereldwijde web dat ik volgende week weer gewoon naar mijn werk kan gaan. De Jackpot van de Staatsloterij van 27,5 miljoen euro is namelijk op een vijfde lot gevallen.

Om te voorkomen dat ik met een 1/5e deel van een grote prijs genoegen moet nemen, speel ik met een heel lot. Ik maak minder kans op een prijs maar als ik iets win, krijg ik de volle mep. Nu moet ik dus genoegen nemen met het feit dat de Jackpot aan mij voorbij gaat.

Gelukkig maak ik nog wel een kans op de hoofdprijs van 1 miljoen euro.

Al jaren rook ik sigaretten van het merk Caballero. Naast de ’smaak’ spreekt vooral de verpakking me aan. De pakjes bevatten namelijk 30 sigaretten. Deze hoeveelheid zorgt ervoor dat ik naar waarheid kan zeggen dat ik 1 pakje per dag rook. Tsja, we kunnen veel van verslaafden zeggen maar niet dat ze niet creatief zijn.

Vorige week vroeg een collega aan me hoeveel een pakje Cabellero kost. Helaas heb ik die kennis uit mijn hoofd verdrongen en scheur het labeltje met de prijs altijd van het pakje af. Ik gokte op iets meer dan 7 euro. Eigenlijk is dat belachelijk veel geld want als ik voor de invoering van de euro had geweten dat een pakje minimaal fl. 15,68 zou gaan kosten, was ik waarschijnlijk wel gestopt. En met mij vele anderen. Maar door de invoering van de euro en de geleidelijke verhoging van de prijs ben ik nog niet op het idee gekomen om vanwege de prijs te stoppen met roken.

Het mysterie van de prijs van een pakje Cabellero liet mij niet los. Toen ik een dag later aan een nieuw pakje begon, heb ik eerst het label gelezen en toen pas verwijderd. Tot mijn verbazing kostte het pakje 6,80 euro. Het blijft een smak geld, maar minder dan ik dacht. Helaas rekende ik mezelf net iets te vroeg rijk. Er bleken namelijk 29 in plaats van 30 sigaretten in het pakje te zitten. Blijkbaar is Cabellero, in navolging van de fabrikanten die eerder van 25 naar 24 sigaretten in een pakje gingen, bang voor de gevolgen van de prijsstijgingen. De watjes! De reden waarom mensen voor het pakje met 30 sigaretten kiezen is een praktische en zeker geen financiële. Van dit soort onzin zou ik bijna gaan stoppen.

Deze onzin is een mooi bruggetje naar andere onzin. Zoals iedereen weet is de Mexicaanse Griep gearriveerd in Nederland. Gelukkig sijpelt er langzaam maar zeker door dat deze Griep een milde blijkt te zijn. Alleen bij de Telegraaf is dat niet doorgesijpelt. De Telegraaf denkt er goed aan te doen ons te melden welke BN’ers de Mexicaanse Griep onder de leden en welke BN’ers ‘gewoon’ ziek zijn. Na Thomas berger blijkt Tessa de Mexicaanse griep te hebben. Voor degenen die zich afvragen wie Tessa dan wel is, Tessa is 2e geworden bij So You Wanna Be A Popstar. Het is maar dat u het weet! Gelukkig blijkt Froukje de Both geen Mexicaanse griep te hebben maar gewoon ziek te zijn.

Ik begrijp best dat kranten gevuld moeten worden maar dat betekent nog niet dat ik iedere denkbare onzin in een krant wil terugzien. Zelfs niet in de Telegraaf.

Achteraf bloggen over een vakantie is geen geweldig idee van ondergetekende geweest. Bloggen is iets dat je direct moet doen. Al was het maar omdat dan de informatie in het geheugen nog goed is te bereiken. Maar belofte maakt schuld en dus is hier de blog over de tweede week.

De tweede week van onze vakantie hebbenwe doorgebracht in Toscane. Dat is een schitterende streek met plaatsen als Pisa, Lucca, Firenze en Sienna. Dankzij de TomTom hebben we de camping snel gevonden. La Capanna ligt net buiten het dorp La California en dat ligt weer vlak bij Livorno en Pisa.

Nadat we onze spullen hadden uitgepakt en opgeruimd, zijn we boodschappen gaan doen in de winkel op de camping. Bij de kassa viel Emmie’s oog op een aanbieding die we eigenlijk niet mochten laten lopen: kleine flesjes nagellak in alle denkbare kleuren voor maar 1 euro per stuk. Helaas had Emmie haar geld in de caravan achtergelaten en ik geen zin om het voor te schieten.

De zondag begon goed. Na het ontbijt kwam een buurmeisje vragen of Emmie mee wilde gaan naar het zwembad. Een hiermee begon een intense vakantievriendschap. Tot ons vertrek bleven Lisa en Emmie ieder vrij moment van dag met elkaar optrekken. Het 2e gezamenlijke uitje van de dames ging naar de winkel. Beide dames hadden geld meegenomen en kwamen als trotse eigenaressen van 10 flesjes nagellak terug. Binnen 10 minuten werd er een stuk papier met de aanduiding ‘Nagel studio’ aan onze caravan bevestigd. Helaas bleven Lisa en Emmie de enige klanten.

De rest van de weel hebben de dames doorgebracht met zwemmen, nagels lakken, dvd’s van Huis Anubis kijken, naar muziek luisteren en vooral veel praten. Het was niet de bedoeling dat ik veel van de gesprekken zou meekrijgen, maar van 1 gesprek heb toch wat gehoord. Dat ging over jongens. De vriend van Emmie moet sportief zijn en mag zeker niet dom zijn. Mevrouw wil namelijk wel over van alles met haar vriend kunnen praten. Uiteraard ga ik deze informatie gebruiken als Emmie op haar 25e met haar eerste vriend aan komt stappen.

Doordat de dames het met elkaar heel leuk hadden, hebben we van de omgeving niet meer gezien dan het centrum van Pisa. Veel is er in Pisa niet te doen, maar de toren en de dom vergoeden dat ruimschoots. Beide gebouwen zien er na een opknapbeurt prachtig uit en trekken veel mensen. En bijna iedereen probeert een foto te maken van iemand die de toren tegenhoudt. Wat trouwens een grappig gezicht als je net arriveert. Emmie had helaas weinig zin om de toren te redden. Ik moest met 1 foto zien te doen.

De dag na ons bezoek aan Pisa, zat de vakantie in Toscane er weer op. Lisa en Emmie namen in tranen uitgebreid afscheid van elkaar. Dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Emmie huilde zelfs nog toen we na 5 kilometer gingen tanken. Gelukkig werd ze vrolijker van het vooruitzicht dat ze binnen een paar uur Verina, Jelle en Theo zou zien.

Tegen een uur of vier waren we weer bij Bella Italia. Verina, Jelle en Theo arriveerden iets later. Na een paar colaatjes, een douche en een maaltijd was het voor mij tijd om te vertrekken. Het viel Emmie en mij zwaar om afscheid te nemen. En dat is ook wel logisch als je 2 weken met elkaar optrekt en weet dat je elkaar 2 weken niet gaat zien.

De terugreis verliep voorspoedig en zonder controles door de douane. En dat terwijl ik toch 1 fles Limonchella teveel bij me had. Zondagmorgen arriveerde ik tegen 10:30 uur thuis.

Vandaag is 12 jaar geleden dat mijn zus Emmy overleed. De dagen rond de 5e augustus zijn dan ook niet mijn beste dagen. Korte nachten worden onderbroken door beelden van Emmy’s laatste avond en andere herinneringen.

Bram Vermeulen maakte ooit een lied met de titel ‘Testament’. Hij sloeg de spijker op zijn kop met de zin ‘Dood ben ik pas als jij me bent vergeten’.

De eerste week van de vakantie verliep zoals de meeste vakanties op Bella Italia verlopen. Ik probeer uit te rusten, Emmie probeert me 8 uur per dag in het zwembad te krijgen en weer terug bij de caravan doen we ons eigen ding. Mijn ding is wat lezen en gecontreerd met ogen dicht nadenken. Emmie’s ding, of eigenlijk dingen, is badmintonnen, puzzelen, tekenen en kaarten.

Omdat Emmie de shuttle steeds beter terugslaat, wordt het badmintonnen ieder jaar leuker.  Het is nu meer dan de shuttle oprapen en opslaan. Een buurmeisje was nog niet zover. Toen haar vader tijdens een potje badminton Emmie zag lopen, wist hij niet hoe snel hij Emmie moest vragen zijn rol  over te nemen. Hiermee was gelijk een vakantievriendschap geboren.

Koken is in Nederland al niet mijn ding, dus als ik op vakantie ben wordt er niet gekookt. En waarom zou ik in Italië ook gaan koken.? Uiteten hoeft in Italië geen dure aangelegenheid te zijn en het eten in het restaurant van de camping is meer dan goed. Wij begaven ons dan ook iedere avond naar dat restaurant om daar te genieten van het eten en het uitzicht over het meer.

Op de laatste dag voor ons vertrek gebeurde er iets dat ik alleen uit verhalen kende. Aan het eind van de middag werden we getrakteerd op een enorme bui. Helaas ging de regen over in fijne hagel en de fijne hagel in grove hagel. De 156 is er met 3 deukjes in het dak redelijk vanaf gekomen. De lak is niet beschadigd. Overspuiten is dus niet aan de orde.

’s Avonds namen we voor 1 week afscheid van onze geweldige bediening en de volgende morgen verlieten we tegen 10 uur het bewolkte Lago di Garda en gingen we op weg naar Toscane.