De laatste dag van de maand is een spannende dag voor deze kleine zelfstandige. Om te beginnen moet de urenadministratie kloppend worden gemaakt. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik zowel voor Cordares als voor Conspect duren kloppend moet zien te krijgen. Het resultaat van deze exercitie neem ik dan over in mijn eigen administratie. Als alles is bijgewerkt, is het tijd om mijn factuur aan te maken. Dat blijft leuk werk.

Omdat het vandaag ook de laatste dag van dit kwartaal is, komt er nog wat werk bij. Morgen moet ik de admninstratie inleveren bij de boekhouder. En dus ben ik al een paar dagen bezig met het verzamelen van bonnen, rekeningen en facturen. Als alle inkomsten en uitgaven door mij zijn verantwoord en door de boekhouder zijn verwerkt, vult de boekhouder de aangifte van de omzetbelasting in en krijg ik te horen hoeveel BTW ik nu weer af mag dragen.

Vandaag speelt er nog iets spannends. De 156 krijgt een 80.00 kilometer beurt en ondergaat een APK keuring. Op zich kan er weinig misgaan. Er moet alleen naar de handrem worden gekeken want die doet het al een tijdje niet meer. Maar ja, de 156 blijft een Alfa en dat maakt het onderhoud wat spannender dan het onderhoud van bijvoorbeeld een Avensis.

Vanmiddag weet ik meer.

Update.
Inmiddels is het middag en weet ik meer. De 156 is door de keuring! En de extra’s vielen reuze mee, een paar lampjes en handremkabels. Al met al een mooie meevaller.

De sportdag van gisteren was een groot succes. Voor de begeleiders omdat dit keer tennis en atletiek aan het ochtendprogramma waren toegevoegd. Bij deze sporten waren de deelnemende kinderen 1 uur bezig zonder lang te hoeven wachten op een volgende beurt en omdat er afwisseling in de onderdelen zat. De kinderen kwamen nu niet op het idee om na 5 minuten te constateren dat het saai was en deze conclusie gedurende de resterende tijd te herhalen. En dat maakt het leven van de begeleiders een stuk aangenamer.

Het middagprogramma bestond weer uit workshops die door sportverenigingen uit de buurt werden gegeven. Emmie had gekozen voor hockey, capoeira en turnen. Persoonlijk vind ik capoeira een leuke sport om naar te kijken. Het is bij deze sport, of dit spel, niet de bedoeling om een tegenstander te verslaan, het gaat om het tonen van je vaardigheden.

Emmie zich na de workshop direct opgeven voor les. Gelukkig kon haar vader nog even op de rem trappen en eerst flink doorzeuren. Het polderen heeft geresulteerd in een proefles die Emmie dinsdag kan volgen. Het toeval wil namelijk dat er in het forum waar de school van Emmie is gevestigd op dinsdag tussen 17:00 uur en 18:00 uur les wordt gegeven in capoeira. Lekker dichtbij en op een christelijke tijd, wat wil een ouder nog meer? Ik ben benieuwd hoe groot het enthousiasme van Emmie na de proefles is.

Wat mij verder nog opviel tijdens de workshops is dat de mensen die de workshops geven steeds meer op onderwijzers beginnen te lijken. Voorheen gebeurde het nog weleens dat een workshop op niks uitliep omdat degene die de workshop gaf geen enkel overwicht op de jeugdige deelnemers had. Dat heb ik nu niet zien gebeuren.

Ook bij de kinderen zelf zag ik iets onverwachts. Kleine macho’s die bij taekwondo flink tekeer gingen, deden even later heel sportief mee aan het hockey en nog later heel enthousiast aan streetdance. Vooral dat laatste verbaasde me. Ik had verwacht dat hockey en zeker streetdance niet stoer genoeg zouden zijn voor de kleine macho’s. Blijkbaar heeft de jeugd een breder blikveld dan deze volwassene. Dat geeft in ieder geval hoop voor de toekomst.

Vandaag ben ik op de kop af 1 jaar als ZZP’er ingeschreven bij de KvK. Op dezelfde dag heb ik per 1-1-2009 mijn ontslag genomen en heb ik bij de Belastingdienst mijn Verklaring ArbeidsRelatie of VAR aangevraagd.  En binnen 8 dagen ook gekregen. Deze verklaring moet ik de eerste 3 jaar als ZZp’er ieder jaar aanvragen, daarna gaat dat automatisch.

Aan de hand van een vraag- antwoordspel bepaalt de Belastingdienst in welke mate ik zelfstandige ben. Helaas weet niemand hoe de antwoorden worden beoordeeld en moet ik de vragen dus eerlijk en met moed, beleid, tact en inzicht invullen. Voor de liefhebber staat hier een handleiding.

Morgen ga ik me over de VAR buigen, vandaag ga ik met Emmie het heugelijke feit vieren in het restaurant van haar keuze. Drie keer raden welke keten zich in onze klandizie mag verheugen.

Het is nog wat te vroeg om de narigheid die Wouter vanuit zijn koffertje over mij gaat uitstrooien als knoeiwerk te betitelen. Daar gaat deze post dus niet over.

Deze post gaat over het knoeiwerk dat onachtzaam lunchen opleverde en het knoeiwerk dat ik later op de A2 mocht aantreffen. Het begint dus met de lunch. Meestal houd ik bij broodjes met lekkers, maar heel af en toe bezondig ik me aan een kleine maaltijd. Vandaag bestond de kleine maaltijd uit gewokte groente en gewokte gehaktballetjes. Die maaltijd kon ik niet laten lopen.

Na het 1e gehaktballetje wilde ik een Cherry tomaat nemen. Nu wil het toeval dat ik 1 van de mannen ben die 2 dingen tegelijk kunnen doen. Ik was druk in gesprek met de collega’s en prikte tegelijkertijd achteloos met mijn vork in een Cherry tomaat. Helaas was de inhoud van de Cherry tomaat tijdens het wokken oververhit geraakt en stond de Cherry tomaat daardoor van binnenuit onder druk. Toen mijn vork de Cherry tomaat binnendrong spoot de inhoud van de Cherry tomaat. Die inhoud kwam hekaas niet op de kleding van een collega terecht, maar op mijn poloshirt. Ik zat dus flink onder de troep.

Daar wilde ik niet mee blijven rondlopen en dus vertrok ik richting Leo Fallplantsoen om daar het poloshirt te wassen en een schoon shirt aan te trekken. Normaal gesproken is het rond 12:30 uur rustig op de A2 en ben ik in 3 kwartier thuis. Helaas was er ook op de A2 geknoeid. Net voor Maarssen lag er flink wat modder op de weg en voor het opruimen daarvan waren 2 van de 3 banen afgesloten. Dat leverde een flink file en een half uur vertraging op.

Inmiddels is het poloshirt weer schoon en zit ik te genieten van de Editors. Hun laatste cd is zeker geen knoeiwerk!

hoe lastiger het word om er aan te beginnen. En dat geld zeker voor het bijhouden van een weblog. Maar na 5 weken is het weer zover: ik heb me er toe gezet om een nieuwe post te plaatsen!

De laatste dagen worden we in Terwijde en omstreken getrakteerd op mooie zonsondergangen. Ik geef direct toe dat de zonsondergangen in Nederland het niet halen bij een zonsondergang bij Wet&Wild op Mambo Beach, maar wie het kleine niet eerd is het grote niet waard.

Een zonsondergang zoals die bij Wet&Wild heeft indirect te maken met het heugelijke feit dat ik op 17 september aanstaande vier. Dan sta ik namelijk 1 jaar als zzp’er ingeschreven bij de KvK. Eén van de belangrijkste redenen om voor mezelf te beginnen was gelegen in het feit dat ik het helemaal had gehad met dingen als een Plangesprekken en een Persoonlijk Ontwikkel Plan.

Tijdens Plangesprekken en in die Plannen wordt je altijd gevraagd waar je over 5 jaar wil staan. Ik ben nooit veel verder gekomen dan ‘met een pilsje, een sigaretje en iemand die me lief is op een Caribisch strand’ en dat was niet antwoord waar men naar zocht. Tsja, niet iedereen ziet een carrière in een opgaande lijn als iets moois. Als dat voor anderen werkt is dat natuurlijk mooi, maar als je plezier in wat je al een paar doet, zou toch ook moeten kunnen. Maar goed, ik heb nu niks te maken met dat soort dingen en dat bevalt me uitstekend.

Helaas is het niet zo dat ik als zzp’er een financieel gezien binnenloop en is het wel zo dat ik voor dat Caribische strand wat hulp zou kunnen gebruiken van bijvoorbeeld de Staatsloterij. Net als wat vrienden, collega’s en bekenden denkt de Staatsloterij dat ik weinig hulp nodig heb en is ook de Jackpot van de maand september aan me voorbij gegaan.

Toch sta ik binnen 4 jaar weer op een Caribisch strand te genieten van een zonsondergang. Al is het maar voor 2 weken.