"
"Curaçao, 14 januari 1999.
Posted by Piet on Jan 14, 1999
Voor mij is het verblijf op Curaçao vandaag afgelopen. Om het een beetje sober te houden volgen er geen foto’s, maar overdenkingen.
Het is een bijzondere vakantie geweest. Doordat er op Curaçao een aantal bekenden wonen, leek het meer op logeren dan op een normale vakantie. Ik heb dingen gedaan en gezien waar ik normaal gesproken tijdens een vakantie niet aan toe kom. Bovendien brengt het klimaat met zich mee dat alles heel relaxt gaat. Gaat iets vandaag niet door, dan morgen maar.
Het is vreemd om je in de tropen met de Nederlandse taal te kunnen redden. Het voorkomt toch vermoeiende misverstanden.
En natuurlijk is het leuk om Peter weer te zien. Met Peter is ook de grote animator genoemd. Geen moeite was teveel om het ons naar de zin te maken. Peter, bedankt voor alles wat je hebt gedaan.
Kortom, we gaan bruin, uitgerust en te vroeg weer terug naar ons koude en natte kikkerlandje. Hasta la vista.
Curaçao, 13 januari 1999.
Posted by Piet on Jan 13, 1999
Vandaag is Verina naar Nederland vertrokken. Omdat haar toestel pas om 19:45 vertrok, hebben we nog van alles kunnen doen. Uitchecken bij het hotel, inchecken bij Casa Del Spider en zo meer. De Spider genoot van een welverdiende vrije middag. Dat heb je als DBA gewoon af en toe nodig.
’s Middags zijn we bij het Sea Aquarium geweest. Achter dit verhaal staat een serie foto’s. Natuurlijk zijn we ook nog even naar Mambo Beach geweest.
Nadat de huurauto was ingeleverd, ging het richting Hato. Het inchecken ging bijzonder snel, waardoor we nog ruim tijd hadden voor een drankje en een hapje. Maar ja, de klok is onverbiddelijk en het moment van het afscheid was daar.
Nadat we het vliegtuig met en kleine vertraging hadden zien opstijgen, zijn de Spider en ik een hapje gaan eten. Het hapje eten werd gevolgd door een kroegentocht. De tocht was bijzonder zwaar en zo ook de gevolgen. Alles behalve fit zit ik namelijk dit stukje in te tikken.
De foto’s van Sea Aquarium:
Curaçao, 12 januari 1999.
Posted by Piet on Jan 12, 1999
Vandaag was het weer tijd om de pinautomaat te verrassen. Dit keer werkte alles wonderwel en leek de storing van gisteren mijn saldo niet nadelig te hebben beïnvloed.Om dit heugelijke feit te vieren, hebben mijn liefje en ik onszelf getrakteerd op een ontbijt bij Delifrance. En passant heb ik onze cd-collectie nog even uitgebreid met een cd van Ana Gabriella en de nieuwste cd van Juan Luis Gerrara.
Vanmiddag zijn we naar de baai van Lagun geweest. Deze baai heeft een schitterend strandje. Toen we aankwamen waren er 2 andere badgasten en terwijl we op het strand lagen kwamen er nog 6. Lekker rustig dus.
Verder is het hier zalig snorkelen, maar dat geld eigenlijk voor bijna alle stranden. Mambo Beach is een uitzondering, maar dat heeft weer andere attracties.
Verder is het bovenop de baai schitterend wonen. Beide huizen hebben een priv
Curaçao, 11 januari 1999.
Posted by Piet on Jan 11, 1999
SQL Integrator heeft een aantal bijzondere mensen in dienst. Zo is er Cor die zo ongeveer alles doet waarmee hij zijn levensduur kan bekorten. Zo heeft Cor een vliegbrevet en mag hij een tweemotorig vliegtuig vliegen. Verder doet Cor, net als zijn broer Leo en vriendin Murielle, aan duiken. Kortom we hebben te maken met een avontuurlijke automatiseerder.
Voor het vliegen dat ik nog even te pinnen. Jammergenoeg werd de transactie vlak voor de uitbetaling afgebroken. Nog vervelende was dat de Postbank bij een tweede poging niet wist dat de eerste was afgebroken. Morgen maar eens bellen met de Postbank.
Onze piloot is lid van de plaatselijke vliegvereniging.
Voor het geval er tijdens de vlucht is mis zou gaan werd voor de vlucht nog een foto van de deelnemers genomen.
Normaliter kan een vliegtuig mij niet groot en stevig genoeg zijn, maar achteraf is alles mij reuze meegevallen. De vlucht ging eerst naar klein Curaçao. Dit is een klein eiland met bijna niets erop, dat vlak bij Curaçao ligt.
Vervolgens werd het een rondvlucht over Curaçao. Op de foto hieronder staat Willemstad. De brug op de voorgrond is de Pondjesbrug. In het midden ligt de Julianabrug, bijna verborgen door de schaduw.
Vervolgens ging het verder richting Westpunt. Onderweg zagen we een rits aan baaitjes.
Vanuit Westpunt gingen we terug naar Hato Airport. Hierbij vlogen we ook nog over Barber.
Na een perfecte landing stonden we weer met beide benen op de grond. Het maken van foto’s viel door de snelheid van het vliegtuig en de plaats van de vleugels niet mee. Maar wat maakt het uit? Het is een schitterende ervaring.
Na het vliegen gingen Heidy, Verina en ik naar Mambo Beach. Heidy is vanavond vertrokken en wilde hiervoor nog even een shot zon nemen. En wederom werkte het weer mee. Bij wijze van uitzondering ben ik dit keer niet verbrand. Morgen ga ik mijn rug maar eens bijwerken, want ook voor ons komt het vertrek eng dichtbij.
Gelukkig is het weer in Nederland winters, zodat de overgang niet te gemakkelijk wordt. Het zou me wat zijn als we van 30 graden op Curaçao terugvallen naar aangenaam weer in Nederland.
’s Avonds zijn we met de Spider nog even wat gaan bij de Cactus Club. In tegenstelling tot diverse andere restaurants, is dit restaurant wel gewoon open op maandagavond.
Curaçao, 10 januari 1999.
Posted by Piet on Jan 10, 1999
Vandaag werkte het weer mee en zou de Christoffelberg worden bedwongen. Omdat het weekend was en niet iedereen voor dag en dauw wilde opstaan, zou het gezelschap de berg in groepjes de berg opgaan. Verina, de Spider, Teus en ik vormden de eerste groep.
Het eerste deel van de berg werd met de auto beklommen. Na het parkeren begon het echte werk.
Het eerste deel van het daadwerkelijke klimmen viel mee. Na dit deel en de bijbehorende pauze werd het een stuk steiler. Omdat het pad door bosachtig gebied gaat, zie je niet hoe hoog je bezig bent. Dit veranderde in het allerlaatste deel van de klim. Dan ben je echt op rotswanden aan het klauteren en zie je heel goed hoe hoog je bezig bent.
Het hoogste punt van de berg wordt gemarkeerd door een betonnen paal. Hoewel we allemaal blij waren dat we boven waren, uitte de Spider zijn vreugde toch op een bijzondere wijze.
De aftocht begon met klauteren en een view in de diepte. Persoonlijk werd ik hier toch wel stil van. Wat verder naar beneden kreeg ik meer praatjes en prompt gleed ik uit. Verina overwon na het duiken haar tweede angst en wel hoogtevrees.
Tijdens de afdaling kwamen wij bij tijd en wijle de andere groepjes tegen. Van de andere deelnemers maakte Krijn de minst fitte indruk.
Nadat we bij de auto waren gearriveerd, wachtte ons nog een fraaie tocht door berg en dal. Onderweg kwamen wij nog een geluksvogel die de weg achteruit aflegde omdat de auto in kwestie een klim niet aankon en nu tegen het verkeer in de weg vervolgde.
Tot onze grote verbazing kwamen we onderweg ook nog een Witstaart hert tegen. Deze dieren zitten normaal gesproken achter gaas in het park, maar dit exemplaar had blijkbaar een vrije dag genomen.
Op weg naar de Kleine Knip werd bij Teus nog even wat genuttigd en een sanitaire stop ingelast. Na een half uur lagen we op het mooiste strand van Curacao.
Ik spring niet snel in zee, maar ik was blij dat ik eindelijk een duik kon en het zweet kon afspoelen. Vlak voor de aankomst van de andere groepjes, kregen we nog te maken met een stel Amerikanen die met een kano of 15 D-Day kwamen naspelen. Het blijven vreemde snuiters die Amerikanen. Bijna niemand van de malloten ging zonder t-shirt snorkelen of zwemmen. Blijkbaar zijn ze bang dat hun diep witte huid een ander kleurtje krijgt. Blijf dan in het Noorden zou ik zeggen.
Nadat iedereen was gearriveerd, werden er nog duiken genomen en pilsjes gedronken. Vervolgens was het tijd voor pannenkoeken en soep bij Teus in Barber.
In het kader van het begin van het carnaval vond er een Jump-Up plaats in Barber. Normaal gesproken doen duizenden mensen aan deze optocht mee. Barber is een stuk kleiner dan Willemstad, dus het bleef nu bij enige honderden mensen.
In een moment van overpeinzingen schoot me te binnen dat dit soort dagjes uit in Nederland bijna niet te regelen zijn. Als het al een keer mooi weer is, zeg maar 25 graden of meer, valt het niet me om op heel korte termijn een groep leuke mensen bij elkaar te krijgen. Dat gaat hier een stuk relaxter en dat komt de sfeer zeker ten goede.
Morgen gaan we een rondvlucht maken over het eiland.
Curaçao, 8 en 9 januari 1999.
Posted by Piet on Jan 9, 1999
Op vrijdag de 8e zouden de Heidy, Verina, de Spider en ik de Christoffelberg gaan bedwingen. Let wel we praten hier over een berg met een hoogte van 370 meter. De gastheer van Heidy, Roland, kon helaas niet mee. Hij had zich afgemeld met smoes over ‘werk’. ’s Middags kan hij zich wel vrijmaken en hij zou dan naar Cas Abou komen. Jammergenoeg werkte het weer eens een keer niet mee. Het regende en dit berg hulde zich in nevels. Omdat de berg niet wegloopt en het weer hier nooit lang slecht is, wagen we zondag nog maar eens een poging.
Vlakbij de Christoffelberg bevindt zich Boca Tabla. Dit is een rotsachtig stuk kust waarop de zee met een behoorlijke kracht neerslaat. Dit is van bovenaf te zien, maar ook vanuit een laaggelegen grot.
Bij de ingang van dit park werden we al gewaarschuwd. We mochten niet te dicht bij het water komen. ‘Wijsneus’ merkte de Spider bij het doorrijden op. Eenmaal in de grot meldde de Spider dat kon het geen kwaad om op stenen te gaan zitten. Er kon niets gebeuren. Zo gezegd, zo gedaan.
Vlak nadat deze foto werd genomen, bleek dat de portier gelijk had. Een grote en gemene golf spoelde door tot voorbij onze zitplaatsen. Gevolg: vier paar natte voeten en een weggespoelde hoes. De Spider had de hoes van zijn fototoestel naast hem op een steen gedrapeerd. Bij de aankomst van de golf kreeg hij het te druk met het veiligstellen van het fototoestel en de autosleutels om ook nogeens het hoesje te redden. Het hoesje werd nog 1 keer gesignaleerd alvorens het door de woeste goven werd meegesleurd.
Met natte voeten vertrokken we richting Kleine Knip. Dit is de mooiste baai die ik heb gezien, maar jammergenoeg heb ik hier nog geen foto’s van. Het is een kleine en hele rustige baai. De rust werd wreed verstoort door Murielle, die ging duiken en door de regen. Het duiken van Murielle bleek achteraf leuk te zijn afgelopen. Murielle en haar buddy verschilden onder water van mening over de koers voor de terugreis. Aan de oppervlakte bleek dat het meningsverschil een terugtocht van 3 kwartier zwemmen had opgeleverd. Gelukkig werden ze opgepikt door een vissersboot. Weer eens wat anders dan Red Snapper als catch of the day.
Zelf gingen we richting Cas Abou. Hier is een ressort en ook een mooie baai.
Het weer bleef wisselvallig. Gelukkig had ik na een krachtige en toch beheerste sprint twee andere toeristen verslagen en een strandhut bezet. En daarin was het goed schuilen tijdens de buien. Tussen de buien door is het me weer gelukt om te verbranden.
Op het strand speelde zich een natuurlijk drama af. Ingegraven krabben wilden gaan eten, maar schrokken zich iedere keer rot van ons en schoten dan weer terug de kuiltjes in.
Tijdens de 2e lunchsessie kwam Roland aan. Tot zijn spijt hoorde hij dat de Christoffelberg zondag wordt beklommen en dat hij dan gewoon meekan. Some guys have all the luck.
Bij terugkomst in het hotel kocht ik zoals iedere dag een exemplaar van de Amigoe. Dit is een plaatselijke krant met twee pagina’s Nederlands nieuws. Tot mijn verbazing had het dorp waar ik mijn jeugd doorbracht, Westbroek, het Curaçaose nieuws gehaald. Jammergenoeg met het slechte nieuws dat een boerderij vanwege BSE was ontruimd. De burgermeester rekende op de onderlinge solidariteit bij de opvang van de betreffende boer. Met ander woorden, het rijk doet niks, zoek het zelf maar uit.
’s Avonds hebben we het happy hour van Hook’s Hut bezocht. Het was hier goed toeven. Door zware gesprekken en een voorraad drank werd het een zware avond. De Spider heeft en passant nog wel een rondvlucht over Curaçao geregeld. Dit gaat maandag of dinsdag gebeuren. Verder werd in het kader van de beklimming van de Christoffelberg een maaltijd bij collega Teus geregeld. Teus woont in Barber en dat is vlak bij de Christoffelberg. Voorzien van een hap van Denny’s zijn we naar het hotel teruggegaan. Wederom kwamen we in een vliegende controle terecht. Dit keer was de rechterkoplamp het onderwerp van gesprek. Gelukkig kwamen we er weer zonder bon af.
Op zaterdag doen we rustig aan. De Spider was bang dat hij om 08:00 uur door zijn werkster gewekt zou worden en stond heel vroeg op. Dan kon hij in alle rust Casa Spider bijwerken. Dat kwam mij ook goed uit want zondag wordt er vanwege het uitje weinig gedaan op Piet’s Diamonds. Bij aankomst om 11:00 uur bleek dat de Spider voor niets vroeg was opgestaan. De werkster was namelijk niet gekomen.
Vanmiddag gaan we Mambo Beach weer eens verrassen met onze aanwezigheid en vanavond gaan we met de Spider bij Laura en Jeroen en hapje eten en trivianten.
Curaçao, 6 en 7 januari 1999.
Posted by Piet on Jan 7, 1999
Het was een rustige woensdag, maar dat was niet zo vreemd na een avond druk internetten, bijpraten en raadsels oplossen. Om ongeveer 13:00 uur vertrokken we naar Mambo Beach. Onderweg ontliepen we een vliegende controle van oom agent. Hoewel 3 agenten niets te doen hadden, mochten we doorrijden. Toch weer het voordeel van een betrouwbaar voorkomen.
Eenmaal op het strand aangekomen, bleek dat men na 1 wee in het bezit was van een fotorolletje, zodat onze passen konden voorzien van mooie pasfoto’s.
Dit keer zijn zowel Verina als ik niet verbrand.
’s Avonds zijn we met de Spider een hapje gaan eten bij Café De Tropen. Daar kwamen we vla voor ons vertrek Krijn nog tegen. Krijn blijft zich afvragen hoe het toch mogelijk is dat wij iedere keer vrijwel gelijk na zijn aankomst het hazenpad kiezen. Komt tijd, komt raad!
Omdat we de volgende dag zouden gaan duiken hebben we het niet laat gemaakt.
De volgende morgen ging de wekker om zeven uur. Hoewel we niet direct opstonden, waren we ruim op tijd bij de duikschool.
Na een paar bakjes koffie ging het richting Portomarie. Ook weer zo’n mooie en rustige baai. Deze baai heeft overigens wel strandstoelen en een strandtent.
Voor de theorieles begon, werden mijn liefje en ik op ons gemakgesteld door divemaster Leo.
Na de theorieles van 15 minuten was het zover: we mochten het water in. En dat viel niet mee want je zeult nogal wat extra gewicht mee.
Omdat Verina in het verleden al 2 keer te maken heeft gehad met problemen bij het omschakelen van het de door de neus ademen naar het door de mond en een apparaat ademen, kreeg mijn liefje de volledige aandacht van Erik, de leraar. Een cursusgenoot en ik mochten met Leo mee. In het begin had Verina het moeilijk, maar na een tijdje heeft ze toch voor de 1e keer in haar leven gedoken. Als beloning kwam ze een rog tegen. Dat genoegen heb ik niet gehad.
Wat is het gaaf daar onder water. Zoveel verschillende vissen in zoveel verschillende kleuren, je weet niet wat je ziet. Laat staan dat ik weet hoe ik het moet beschrijven. Wat niet meeviel was op een gelijke hoogte blijven zwemmen. Ik ging van hoog naar laag. Uiteindelijk heeft Leo me aan een lijntje in het gareel gehouden. Desalniettemin heb ik hem zeker 4 geraakt. Op land heb ik al weinig richtingsgevoel, onder water is dat nog erger. Ik was dan ook verbaasd dat we op een gegeven moment op het strand belanden en dat we 1 uur gedoken bleken te hebben.
Zo dadelijk gaan we en hapje eten met de Spider. Volgens een goede plaatselijke gewoonte zijn we al te laat, dus dat komt wel goed.