De laatste dag alweer. Het weer was deze dag niet geweldig. Bewolking en soms wat regen. Om 11:00 uur moesten we het appartement verlaten hebben. Dat is vervelend als je pas om 20:15 geacht wordt terug te vliegen. Gelukkig konden we onze bagage bij de familie Nijhuis droppen. Op het laatste moment hebben we de huur van de auto nog verlengd. Dat maakte het vertrek wat makkelijker. Nu konden we zo’n uur of 4 van te voren inchecken. Qua plaatsen is dit handig en bovendien ontloop je dan de meute zo’n 2 uur voor het vertrek.

Het wat mindere weer kwam op zich goed uit want we moesten nog naar Punda om souvenirs te kopen. Na het kopen van de souvenirs, wat drinken en het nemen van foto’s was het weer de hoogste tijd om voor de laatste keer naar Mambo Beach te gaan.

Na een douche en een laatste hapje met de familie Nijhuis was het moment van vertrek daar. Zonder vertraging ging het vliegtuig om 20:10 uur de lucht in. Om 09:30 uur plaatselijke tijd landen we op Schiphol. Mede dankzij onze betrouwbare voorkomens passeerden we de douane zonder gecontroleerd te worden. Niet iedereen had dit geluk.

Inmiddels zijn de jetlagverschijnselen verdwenen. Gelukkig hebben we onze kleur nog als zichtbare herinnering. Volgend jaar maar weer.

De foto’s.

Vandaag stond in het teken van de beklimming van de Christoffelberg. Zo rond 09:00 uur gingen Peter, Lucy, Dick, Chris, Ilona, Verina en ik richting Westpunt.

Eenmaal aangekomen bleek niet alles van een leien dakje te gaan. Normaal gesproken wordt het 1e deel van de beklimming, qua afstand zo’n 30 tot 40%, met de auto gedaan. Vanaf de parkeerplaats gaat het dan te voet verder. Door de regenval van de vorige weken was de parkeerplaats alleen maar met een jeep en te voet te bereiken. Niemand van ons is in het bezit van een jeep, dus werd het lopen.

Monter gingen we op weg voor een tocht van 4 uur. Na een halfuur banjeren door grint en water hadden we de parkeerplaats bereikt. De stemming zat er nog goed in.

Na een kleine pauze ging het richting 1e rustplaats. Zo’n minuut of 5 voor de eerste rustplaats, hebben we een pauze genomen. Die 5 minuten bleken mee te vallen want na 1 minuut zagen we de bankjes al.

Fris gingen we op weg naar de 2e rustplaats

Hier bleef Verina op ons wachten, maar de kleine Van Zijtveld heeft nu al meer geklommen dan de grote Van Zijtveld in 40 jaar heeft gedaan. Na een hoop gekreun en geklauter bereikten we de top. Vlak voor de top zit een vervelend punt voor mensen met hoogtevrees. Chris werd hier niet vrolijk van en ook ik kan het nog steeds niet leuk vinden om met alleen de berg als bescherming een paar stappen te moeten doen.

Maar het uitzicht maakt het de moeite waard.

Het afdalen was minder zwaar dan het klimmen en ging dus een stuk plezanter. Bijna ging het mis toen Dick zijn tas wilde redden ten koste van een paar collega-klimmers, maar we bleven gespaard. Na een hapje en een drankje kunnen we constateren dat we de gehele tocht te voet hebben afgelegd. Zoals echte sporters zoiets doen! Vervolgens hebben we Boca Tabla bezocht. Hier beukt de zee letterlijk en figuurlijk op de kust. Imponerend. In tegenstelling tot het bezoek van vorig jaar, is niemand iets kwijtgeraakt aan de kolkende zee.

Om het zweet kwijt te raken, hebben we strand van Kleine Knip opgezocht. Net toen we aan het drogen waren, begon het te regenen. Het leek erop alsof het langer zou duren, dus we hebben het strand gelaten voor wat het is.

Vanavond weer publishen en een hapje eten bij de familie Nijhuis. Dit keer komen ook Krijn en Roland langs. We zijn er maar druk mee.

De foto’s.

Voordat we een hapje bij Moraima en Dick zijn gaan eten, hebben we natuurlijk nog even op het strand liggen genieten. Dit keer was Daaibooibaai aan de beurt. Ook geen slecht strand.

Na thuis nog even te hebben gerust begon de zoektocht naar het huis Dick. Hiervoor hadden we de nodige aanwijzingen van Peter gekregen, maar soepel ging het niet. Net toen ik de zoektocht weer wilde overdoen, zagen we Dick aan de weg staan.

Dick heeft zijn huis zelf gebouwd, met de hulp van familie, vrienden en bekenden. En het is een paleis geworden, gelegen op een heuvel die op natuurlijke wijze is voorzien van een lekker windje. De chili con carne was heerlijk. Tussendoor werden we door Moraima bijgepraat over de criminaliteit hier op Curaçao. Zo blijkt het feest na de Jump Up een ‘feest voor boefjes’ te zijn. De stagiaires kunnen dit nu dus beamen, maar wat zoeken stagiaires op een feest voor boefjes?

En passant heeft deze site er in de broer van Moraima er weer een lezer bij. Welkom! Als dit zo doorgaat, krijg ik vroeg of laat problemen met m’n provider over het dataverkeer. Maar het is altijd leuk om nieuwe lezers te krijgen.

Dick bleek met zijn vriend en logee Chris ook van plan om morgen de Christoffelberg te beklimmen. Omdat gedeelde smart halve smart is, hebben we besloten de tocht met zijn allen te doen. Vanwege het vroege opstaan van morgenochtend, hebben we het niet laat gemaakt.

De foto’s.

Zoals gebruikelijk moest er eerst gepubliced worden, voordat Mambo Beach met een bezoek kon worden vereerd. Zo gezegd, zo gedaan.

Twee van de strandclubs hebben het happy hour op zondag. Van 17:00 uur tot 18:00 uur is het happy hour van de Mambo Beach Club en van 19:00 uur tot 20:00 uur is het happy hour bij Wed&Wild. Tussen de bedrijven door zie je dan ook nogeens de zon ondergaan in de zee. Wat is het leven toch mooi!

Dergelijke omstandigheden maken een mens snel overmoedig. Na wat pilsjes leek het mij een goed idee om deze week de Christoffelberg te beklimmen. Als de Jump Up geen spierpijn overlevert, kan ik die berg ook nog wel hebben. Bovendien hebben Ilona en Lucy de berg nog niet eerder beklommen. Dat was dus snel geregeld. Dinsdag gaat het gebeuren.

Wederom kwamen we collega Dick tegen. Zo groot is Curaçao dus ook weer niet. We zouden nog steeds een keertje zijn huis komen bewonderen en een hapje meeprikken. Dat gaat dus maandagavond gebeuren.

Tussen de bedrijven door vernamen we dat de stagiaires zijn beroofd op het feest dat na de Jump Up plaats vond, en dat bij collega Kees is ingebroken tijdens de Jump Up. Het is niet allemaal zon.

’s Avonds zijn we met de familie Nijhuis een hapje gaan eten bij de Cactus Club. De fajitas was weer zalig.

De foto’s.

De dag begon met de aanschaf van de kaartjes voor de Jump Up. De carnavalsoptocht, zegmaar. Deze werd georganiseerd door een vereniging die iets met Vikingen heeft. Tickets werden verkocht bij de fabriek van Coca Cola. Hier was ook het startpunt van de tocht. Voor mogelijke problemen met het bewaren van kaartjes hebben ze hier een leuke oplossing: je krijgt geen kaartje maar een shirt dat je geacht wordt aan te trekken. Ondanks met gewichtsverlies van de afgelopen week, kreeg ik niet de gevraagde maat. Als maten waren L, XL en XXL beschikbaar. Ik dacht aan XL genoeg te hebben, maar de dame van de kassa dacht dat dit te krap zou zijn en drukte me XXL in de handen. Dan maar een shirt dat heeeel wijd zit. Volgende week is er een Jump Up met SQL Integrator als sponsor. Leuk voor de collega’s die niet aan deze wilden meedoen. Volgende week een nieuwe kans.

’s Middags zijn we Cas Abou geweest. Dat is 1 van de mooiere, commercële stranden. Zoniet het mooiste.

Hier kwamen we collega Dick tegen. Dick beroofde me direct van een illusie. Ik dacht namelijk dat je voor f 57,50 niet hoefde te lopen tijdens de Jump Up, maar vervoerd werd met een vrachtwagen. Niet dus, ook voor f 57,50 loop je gewoon de 8 kilometers mee.

Om ongeveer 20:30 begon de Jump Up. Het is de bedoeling dat je de tocht dansend en drinken aflegt. Drinken viel niet mee. De bevoorrading gebeurt door mensen van de security en volkomen willekeurig. De eerste consumptie kreeg ik over me heen. Het was 7-Up. De meeste mensen drinken bier, dus dat zie je het minst voorbijschuiven. Het dansen ging na een paar versnaperingen best lekker. Hoewel je eigenlijk bij de meeste blanken niet kan spreken van dansen, maar van voortbewegen met weinig gevoel voor ritme. Dan kan je het natuurlijk nog heel best naar de zin hebben! Of niet soms Walter? Moe maar voldaan kwamen we thuis aan. Omdat ik de camera niet had meegenomen, heb ik thuis nog wat foto’s genomen.

De foto’s.

Na een zware avond die bij de Tropen werd afgesloten was het vandaag goed uitslapen. We waren nog maar net uit bed of daar stond de werkster op de porch. En wat doe je dan? Dan ga je foto’s maken van de flora en fauna. De flora was goed te fotograferen. De fauna niet want de hagedissen waren al weg voordat ik de camera in de aanslag had.

’s Middags was het weer tijd voor het strand. Dit keer werd het Mambo beach. Al een paar dagen ligt er een groot cruise schip voor anker bij Otrobanda. Met dit schip is een groot aantal Amerikanen op Curaçao gedropt. Amerikanen leveren altijd stof tot schrijven. De maatschappij van het cruise schip gaat ver in het leveren van service. Zo zijn bijna alle strandstoelen gereserveerd voor de bevolking van het schip. Op Curaçao gaat, in tegenstelling tot een vakantieland als Oostenrijk, eigen volk niet voor.
Amerikanen bezitten over een goed gevoel voor kleuren. Zet 10 Amerikanen van middelbare leeftijd in strandkleding op een rij en het resultaat doet pijn aan de ogen. Ik heb de halve middag geprobeerd het meest enge voorbeeld op de foto te krijgen, maar dat wilde niet lukken. Niet onopvallend tenminste. Pas toen we weggingen, en het slachtoffer ook wegging had ik geluk. De man in kwestie droeg een broek met alle kleuren groen die de Schepper heeft bedacht en om het af te maken een shirt in dezelfde kleuren. Uit de broek kwamen een paar bijkleurende melkwitte benen.

’s Avonds was het Happy Hour vieren geblazen met de collega’s van SQL Integrator. Net als in Holland, worden dan onder genot van een drankje de toestand in de wereld, de toestand van de collega’s en aanstaande evenementen doorgenomen. Het leuke van een Happy Hour hier is, dat je in februari gewoon lekker op een terras zit.

En natuurlijk is het leuk om collega’s als Lahrn, Marco, Walter, Nick en Kees weer eens te spreken. Om maar niet te spreken van ex-collega Alexander. Alexander is voor zichzelf begonnen in de wonderlijke wereld die Internet heet en waarschijnlijk bij onze volgende vakantie miljonair. Dat zou mooi zijn, want dan kan hij een Amerikaan kopen die niet afslaat als hij door een plasje rijdt. Morgen blijkt er een Jump Up in onze buurt te zijn. Vorig hebben Verina en ik staan kijken, nu doen we mee.


De foto’s.

Tijdens en na het etentje hebben Lucy en Peter ons bijgepraat over de belevenissen van het echtpaar vlak voor en na de bruiloft. Rustig is anders. Het zal je maar gebeuren dat je creditkaart dienst weigert als je een paar uur voor de bruiloft nog van alles moet kopen. Dan doet trouwen met een grote scheur in je broek je niks meer!

Vandaag hebben we Lagun een bezoek gebracht. Dit is mijn favoriete strand. Jammergenoeg is ook Lenny even langs geweest en is een behoorlijk deel van het strand weggeslagen. Maar het is en blijft fraai en vooralsnog favoriet.

Hoewel het regelmatig bewolkt was en ik me heb ingesmeerd, ben ik goed verbrand. Ook mijn onbeschermde rug, die maar heel even contact met zon heeft gehad, is rood. Het is dat de batterijen van de camera nu echt leeg zijn, anders had ik er een foto van laten maken.

Opvallend is en blijft dat de kerken er hier picobello uitzien. Heel anders dan de woningen van de meeste gelovigen. Daar moet wat aan te doen zijn zou je denken. Maar in Rome heeft men blijkbaar andere prioriteiten.

Nu ik toch zo opbeurend bezig ben, heb ik nog een leestip. Het boek ‘Bury My Heart at Wounded Knee’ beschrijft de ondergang van de oorspronkelijke bewoners van Noord Amerika. Het is geen vrolijk verhaal, maar wel een indrukwekkend verhaal.

Nu weer wat vrolijkers, vanavond gaan we eerst updaten bij de Spider en vervolgens even bij de Tropen wat drinken. Morgen weer naar het strand, het leven is zo gek nog niet.

De foto’s.