Nadat we afgelopen woensdag in ondertrouw zijn gegaan, zijn Verina en ik ’s middags naar Knokke vertrokken. Het was de bedoeling dat we een paar dagen strand zouden meepikken, maar helaas zat dit er niet in. Het weer was te wisselvallig. Zo liep je in de zon en zo liep je in de schaduw. Maar ook met minder goed weer blijft het goed toeven in Knokke. En al lopend zie ook nog eens wat.

Ons uitzicht was bijzonder fraai, maar ook bizar. We keken uit op een wijk met fraaie huizen. Zo’n 90% van deze huizen wordt slechts 2 maanden per jaar bewoond. ’s Avonds is het dan ook een spookwijk met weinig tot geen licht.

Van de overburen hebben we dus geen last gehad. Ook de beneden- en bovenburen waren bijzonder stil. Wij verbleven op de 5e verdieping, en iedere keer als we de lift wilden gebruiken stond/hing deze al voor ons klaar. De onderliggende verdiepingen en ook de 6e verdieping waren onbewoond.

In Belgë maakt men minder ophef over wildplassen dan in Nederland. Naast Brussel heeft ook Knokke een stenen wildplasser.

Zaterdag werd het weer aangenamer. Jammergenoeg hebben we daar niet lang van kunnen genieten omdat we enerzijds weer vertrokken en anderzijds laat opstonden. De avond voor ons vertrek hebben we ouderwets kunnen vaststellen dat het niet slim is om van alles door elkaar te drinken. Zelfs niet als dit gebeurt onder het genot van een zalig diner. Het model op de foto hieronder lacht spontaner dan de fotograaf op dat moment kon.