Ik zou het heel kort kunnen houden en zeggen dat we het heel rustig aan hebben gedaan. Uiteraard doe ik dat niet want dan zou dit weblog weinig zin hebben.

Op de camping was een ruime voorraad van leeftijdsgenoten van Jelle aanwezig. Jelle had al snel contact met een aantal van hen en dus zagen we Jelle alleen nog terug als er gegeten moest worden of wanneer zijn financële status daar aanleiding toe gaf. De laatste week van de vakantie had Jelle zelfs een soort van verkering met een buurmeisje. Hij vermaakte zich prima en spreekt achteraf over zijn leukste vakantie en da’s mooi om te horen.

Emmie heeft, nu nog, minder behoefte aan contact met leeftijdsgenoten maar wel aan een speeltuin en een zwembad. En laat de camping nu zowel over een speeltuin als over een zwembad beschikken! Jammergenoeg kan Emmie nog niet zelf op een schommel klimmen en vindt ze zelf schommelen minder leuk dan geduwd worden.

Als de kinderen zich goed vermaken hebben het ouders een goeie vakantie en dat is ook in ons geval zo. We hebben weinig gedaan en hebben 1 ritje gemaakt op de enige dag dat zon niet te zien was.

Ook voor het diner hebben we het terrein niet verlaten. De camping beschikte namelijk over een goed restaurant waar heerlijke pizza’s en pasta’s bereid werden. Verina heeft 1 keer gekookt maar dat was in de kleine keuken van de warme caravan eigenlijk geen doen. En dus togen we iedere avond naar het restaurant.

Het animatieteam van de camping was ook ’s avonds actief. Zo werd er bijvoorbeeld wekelijks een karaoke avond georganiseerd. De 1e keer hebben we daarvan genoten op het terras voor onze caravan. De 2e keer zijn we met de buren gaan kijken.

Zoals ieder ander werden we gevraagd mee te doen en omdat we er al een paar pilsjes zaten besloten buurman Johan en ondergetekende mee te doen. Uit een enorm aanbod kozen we voor ‘Help’ van de Beatles. Dat gaf al aardig aan hoe we ons voelden. Eenmaal op het podium werd dat nog erger toen de opname van ‘Help’ niet voorhanden bleek te zijn. Het werd ‘Blowin in the wind’ van Bob Dylan omdat we dachten de tekst te kennen en te weten dat het een kort nummer is. Mis en mis dus. Volgens onze fans was onze uitvoering ‘niet slecht’ en dat klinkt toch heel anders dan ‘goed’.

Na het betrekken van onze Super Maxi Caravan bleek de omschrijving van ons verblijf grootser dan het verblijf. Onze slaapkamer was redelijk ruim maar de 2e slaapkamer en de badkamer waren dat zeker niet.

Een bijzonder positief punt van de badkamer was dat er niks lekte en we na het douchen niet aan het dweilen hoefden te slaan. Wel was de caravan voorzien van een groot terras en flink stuk ruimte met gras/zand. En dat is belangrijker dan de ruimte in de caravan omdat we er vanuit gingen dat we vanwege het schitterende weer toch voornamelijk buiten zouden zitten. Gelukkig blijkt dat achteraf te kloppen.

In de 1e dagen kwam er ook nog leuk nieuws uit Nederland. We waren 5 konijntjes rijker geworden en dat terwijl pa na de geboorte van de vorige lichting vrijwel direct in een ander hok is gezet. Vrijwel direct is voor konijnen dus niet hetzelfde als direct. Bovendien ging pa nu weer flink te keer. Tijdens het logeren zou hij namelijk bij zijn partner mogen verblijven.

Tijdens de zijn periode van onthouding bleek pa flink gespaard te hebben maar helaas ook wat ongeduldig te zijn geworden. Het andere konijn had dus net een bevalling achter de rug maar dat maakte voor pa weinig uit. Omdat zowel het hok als de partner aan de driften van pa ten onder leken te gaan, is het duo weer uit elkaar gehaald. Nu zitten we dus waarschijnlijk weer met een zwanger konijn en zeker met een hok waarvan het dak slechts gedeeltelijk is gewit.

Omdat we vorig jaar nogal lang voor de San Gottardo tunnel hadden stilgestaan vertrokken we op 4-7 met z’n vieren.

Arjen wilde liever niet mee omdat hij in deze 2 weken goed kon verdienen en waarschijnlijk niet was vergeten dat er vorig jaar weinig te doen was voor mensen van zijn leeftijd.

Verina en ik zijn zelf ook 17 geweest en nog niet vergeten hoe we toen waren. Kortom Arjen zou de 2 weken bij zijn vader doorbrengen.

Dit jaar was het onderweg uitermate rustig. We konden doorrijden tot de San Gottardo. Daar hadden we nog een klein oponthoud. Het samenvoegen van de baan voor het personen- en vrachtverkeer gebeurt door stoplichten. Wij waren nummer 6 in de rij. Op nummer 1 stond een auto met caravan. Na een paar tellen wachten stapte daar een vrouw uit die haar caravan te lijf ging. Ze ging volkomen uit haar dak tegen de weerloze caravan.

Toen we er met moeite langskwamen stond de motorkap van de auto open en was de vrouw nog steeds witheet. Een mooi geval van vakantiestress. Voor de mensen die verder terug in de rij stonden is het oponthoud minder leuk geweest. Die hebben niks gezien maar wel moeten wachten.

In de tunnel zelf was het redelijk rustig en eigenlijk werd het pas bij Milaan echt druk.

Nadat we de snelweg zijn afgegaan en met de routebeschrijving op schoot de camping moesten vinden zijn we maar 1 keer verkeerd gereden. Omdat er heel borden met de daarop de naam van de camping in de omgeving van San Felice staan, was de camping snel gevonden en arriveerden we tegen 15:00 uur.

Het is voor mij de hoogste tijd om een potje boerenbridge te spelen. Morgen klop ik de rest in.

Vanaf gisteren geniet ik van een wel verdiende vakantie. Normaal gesproken ben ik de eerste dagen niet te genieten en heb ik nergens zin in. Ik ben gewoon moe en voel me als een wielrenner die net buiten de tijd op Alpe d’Huez aankomt.

Gisterenmorgen was ik helemaal niet moe en redelijk energiek. Een vreemd gevoel dat werd veroorzaakt door het feit dat ik geestelijk nog niet helemaal klaar was met mijn werk. Na een paar telefoontjes met Zaandam die resulteerden in een script dat het nu wel goed doet en de urenstaten die ik was vergeten, kwam de klap. Gelukkig lag Emmie te slapen en was er verder niemand in huis. Zo tegen 16:00 uur was mijn humeur weer op peil. Dat kan niet worden gezegd van mijn energie level. Zelfs na een goede nachtrust voel ik me nog lusteloos. Gelukkig staan er geen verplichte nummers meer op het programma.

Morgenavond gaan we dus rijden. Spijtig genoeg blijkt dat de route ons toch weer door Zwitserland en dus ook de San Gottardo tunnel voert. Als de Zwitsers tenminste zijn afgestapt van het doorlatingsysteem waarbij men plukjes doorlaat en het uren duurt voordat we bij een plukje horen. Want dan is iets omrijden door Oostenrijk een stuk sneller en weer eens wat anders. Heb ik dus toch wat te surfen vandaag.

Voor degenen die willen weten waar we naar toe gaan heeft Verina nog een link opgedoken: nummer 1.