Op de camping bevindt zich een ijssalon waar echt Italiaans ijs wordt verkocht. Voor het bedrag van 1,10 euro heb je 1 grote bol ijs. Iedere avond stond er vanaf een uur of zes tot een uur of tien doorlopend een rij van een man of dertig te geduldig te wachten. Persoonlijk was ik helemaal weg van het watermeloen ijs. Helaas was ik niet de enige. Als men de bak met die smaak te voorschijn haalde, was deze binnen 1 uur leeg verkocht.

Medisch gezien had onze vakantie een stuk beroerder kunnen uitpakken. Zo viel Emmie in haar slaap vanuit het bovenste deel van het stapelbed naar beneden. Ze hield alleen een blauwe plek op haar heup over aan de val. Dat had erger kunnen uitpakken want debeschikbare ruimte om in te vallen zonder iets te raken was ongeveer de 30 centimeter die de trap van het stapelbed breed was.

Femke pakte het spectaculairder aan. Zij viel van de trap van 1 van de glijbanen in het zwembad. En zij was op 2 treden na boven. Gelukkig lag er onder aan de trap een mat die erger voorkwam. Wel heeft ze waarschijnlijk met haar rug de trap geraakt. In eerste instantie kon ze van de pijn niet lopen en niet zitten. Gelukkig had ze nog wel gevoel in haar benen. Voor de zekerheid werden er op advies van de ziekenbroeders van de ambulance nog wel foto’s gemaakt in het plaatselijke ziekenhuis. Daar was gelukkig niets bijzonders te zien. Waarschijnlijk had ze een spier gekneusd. Een paar pijnstillers deden wonderen.

Behalve Emmie en mezelf is iedereen wel een keertje buiten de camping op stap geweest. De dames gingen een paar keer winkelen. Voor mij hoeft dat niet, maar ik ben dan ook een hele luie toerist. Bovendien kan er ook in Nederland gewinkeld worden. Een select gezelschap heeft nog een bezoek aan Verona gebracht. Behalve aan diverse winkels werden het plein met het bankje waarop Romeo en Julia gezeten moeten hebben en de Arena bezocht.

Dit was de eerste keer dat we met anderen op vakantie zijn geweest en dat is iedereen zo goed bevallen dat we dit volgend jaar weer gaan doen! En ook dan gaan we naar Bella Italia!

De camping Bella Italia ligt op ongeveer 1200 kilometer van de Paul Abrahamstraat. We hadden met de familie Van Zetten, met wie we op vakantie gingen, afgesproken dat wij voorop zouden rijden. Wij, lees Verina, weten de weg. De familie Van Zetten zou ons volgen. En dat is zowel op de heen- als de terugweg goed gelukt. We zijn elkaar geen moment uit het oog verloren. Zelfs niet tijdens de donkere uren van de terugreis.

De terugreis hebben we zonder overnachting gedaan. Iedereen wilde eigenlijk zo snel mogelijk thuis zijn. We vertrokken om 12:30 uur en kwamen om 02:30 uur thuis aan. Eigenlijk hebben we behalve de tussenstops maar 3 vertragingen gehad. De weg van de camping naar de snelweg stond vol, voor de Gotthardtunnel stond een file en we hebben bij Freiburg Rastst?tte Axxe met een bezoek vereerd.

Toen we Italië; verlieten, bleken de Zwitserse douaniers nogal actief te zijn. Op zich niet erg maar het wordt vervelend wanneer 1 van de auto´s aan een onderzoek wordt onderworpen. Gek genoeg mochten wij doorrijden maar werden de Zwitserse auto´s voor ons wel verzocht even apart te gaan staan. Eigen volk gaat dus bij de Italiaans Zwitserse grens niet voor.

We maakten om de 2 uur een tussenstop. Enerzijds om Verina en mij als chauffeur te laten wisselen en anderzijds om te voorzien in de nicotine verslaving van Verina en mij. Willy en John hebben niet vaak gewisseld en dat betekende dat John op zo´n 120 kilometer na de hele reis heeft gereden. En dat ging hem goed af. Ik zou stuk gaan, maar John bleef goed rijden. Daarentegen kan ik waterfietsen zonder zeeziek te worden.

John heeft nog wel een paar dagen vrij om bij te komen en dat geluk hebben Verina en ik weer niet. Verina is net vertrokken naar haar werk en ik ga om 08:30 richting Amsterdam.

De camping Bella Italia grenst aan het kiezelstrand van het Gardameer. Dat betekent dat kiezelstrand en het bijbehorende voetpad openbaar terrein zijn en dat in principe iedereen daar zijn ding mag doen.

Iedere avond duikt op het voetpad ter hoogte van ons favoriete restaurant een groep handelaren op. Voor weinig kunnen er dan artikelen van bij voorbeeld Dolce & Gabana worden gekocht, een portret worden gemaakt of je haar worden voorzien van vlechten. In tegenstelling tot veel collega’s dringen de handelaren hun handel niet aan de passanten op. Dat kan te maken hebben met een streng kijkende bewaker van de camping. Toch lijkt het mij dat de handelaren meer verkopen dan men met opdringen verkoopt.

Vreemd genoeg kregen we Emmie dit jaar redelijk gemakkelijk langs de blingbling zonder in onze portemonnee te hoeven tasten. Wat Emmie, en ons, wel aansprak zijn de vlechten die door Afrikaanse vrouwen schijnbaar zonder moeite worden aangebracht. En dus smeten we er 25 euro tegenaan om Emmie’s haar te voorzien van vlechten. Na een half uur was de klus geklaard. Helemaal zonder pijn ging het niet, maar het resultaat mag er zijn. Ook nu nog!

De rest van de foto’s staat hier.

Vannacht arriveerden we tegen half drie in de Paul Abrahamstraat. Hoewel het hier niet koud is, moesten we toch een verlies van zo’n 12 graden incasseren. Jammer, want we hadden graag nog 2 tropische dagen meegemaakt. Het weer in Italie was geweldig. Veel zon, heerlijk warm en zo af en toe wat verkoeling in de avonden. En dat doet verlangen naar meer.

Het klinkt misschien vreemd voor iemand die voor de vakantie begon net terugkwam uit Curaçao, maar ik was aan vakantie toe. Net als mijn weblog, zoals Bodo terecht opmerkte.

Van computeren is ook deze vakantie niet veel gekomen. Op de camping is er wel een soort van internetcafe maar de pc’s daar worden doorlopend bezet door msn’de jeugd. Ik heb in Word het hoe en wat van de eerste 3 dagen bijgehouden en het resultaat hiervan staat achter de link onder deze alinea. Natuurlijk is er meer te melden, maar dat doe ik morgen.
(more…)