"
"Partigliano, 15-7-1999.
Posted by Piet on Jul 15, 1999
De dag begon met de dagelijkse boodschappen in het lager gelegen Valdottaro. In principe gaan Verina en ik om de beurt. Verina spreekt redelijk Italiaans en kan zich goed redden. Ik spreek jammergenoeg maar een paar woorden Italiaans en moet me met ‘Hoe en wat in het Italiaans’ redden. Op zich gaat dit redelijk. Zeker met de bijles van de verkoopster. Tot groot verdriet van de verkoopster blijft er weinig van haar lessen hangen.
Vandaag werd Viareggio weer verrast met onze aanwezigheid. Zo langzaam aan begint de eigenaar van de strandtent ons te herkennen en wordt de toegangsprijs hoger. Vandaag was hij er achtergekomen dat wij niet in het tegenoverliggend hotel verblijven en dat leverde onze een verhoging van 10.000 lires op.
Verder was het rustig aan het strand. De wind leverde een behoorlijke golfslag op, maar dat gaf de Italiaanse versie van Baywatch weer wat te doen. Ze zijn niet voor niets uitgerust met een fluit. Italië is qua emancipatie nog niet zover als de USA. Hier bestaat een Baywatch alleen uit mannen.
Thuis werden we verrast op het eerste bezoek van een sprinkhaan. Geheel volgens de aard van het land, was dit dier bezig met zijn sësta en weigerde hij te bewegen. Na het eerste duwtje werd dit anders.
De foto:
Partigliano, 14-7-1999.
Posted by Piet on Jul 14, 1999
Langzaam begint het wereldnieuws door te sijpelen. In Noord Duitsland blijkt de regen voor overlast te hebben gezorgd. Nu maar hopen dat dit in Nederland niet het geval is.
Michael Boogerd blijkt het leuk te doen en stond voor de etappe van vandaag maar op een half uur achterstand. Weer een reden om niet naar de Tour te kijken. Zou die man die de winnaar vlak voor de finish wist te vloeren, ook zo druk zijn met het maken van mooie plaatjes voor zijn site?
’s Avonds kregen we van de eigenaar van de appartementen, Giorigio, een diner aangeboden vanwege de ongemakken. Het diner woog ruimschoots op tegen de ongemakken. Giorigio bezit naast het complex waar wij verblijven nog meer appartementen en een wijngaard. Deze wijngaard levert in ieder geval een lekkere witte wijn op.
De foto’s:
Partigliano, 13-7-1999.
Posted by Piet on Jul 13, 1999
Vandaag was het weer tijd voor het strand van Viareggio. Dit keer namen we heen en terug de gewone route en mochten we onderweg uitgebreid kennismaken met de Italiaanse manier van deelnemen aan het verkeer. Het lijkt een beetje op het verkeer van Curaçao, maar dan met brommers en fietsers. Met name de bestuurders van brommers trekken zich weinig aan van de rest van het verkeer.
Ook in Italië is een automobilist zonder claxon nergens. Zeker op de bergwegen niet, want daar wordt de claxon gebruikt om tegenkomend verkeer erop te attenderen dat er iemand aankomt. Dat is in bochten zeker geen luxe.
Mochten we zondag nog gratis gebruik maken van de stoelen en de parasol, vandaag zat dit er niet in. Hoewel de zon niet doorlopend schijnt, moet men zich wel insmeren. Maar juist omdat de zon niet doorlopend schijnt, schiet dat er weleens bij in. Het gevolg is niet erg, maar wel twee verbrande voeten.
Vanavond zijn we eens niet uit wezen eten, maar heeft Verina gekookt. Daarna was het monopoliën geblazen. Gelukkig konden we het spel niet afmaken vanwege de invallende nacht. Volgende keer probeer ik toch weer de macht over de bank te krijgen. Dat maakt mijn kans op een overwinning een stuk groter.
De foto’s:
Partigliano, 12-7-1999.
Posted by Piet on Jul 12, 1999
Vandaag hebben we een rustdag ingelast. Ons was namelijk verteld dat het zwembad vanaf vandaag te gebruiken zou zijn. Rust hebben we gehad, gebruik van het zwembad zat er nog niet in.
Later bleek dat trouwens een geluk bij een ongeluk te zijn. Al met al had ik ruim de gelegenheid om het complex eens goed op de foto te zetten.
Tegen het eind van de middag had een Italiaans bedrijf nog een mooi stukje vertier voor ons in petto. De wagen die de wasmachines voor de wasserette kwam bezorgen, stond blijkbaar niet op de handrem of schoot er vanaf. Het gevolg was een duikeling naar beneden. Net voor het zwembad en de daar aanwezige zwoegers, kwam de auto tot stilstand. Toen we ’s avonds terugkwamen van het diner, was men drukdoende het vehikel te verwijderen. Dit ging, zoals heel veel hier, met veel woorden en gebaren. Uiteindelijk kon de wagen op eigen kracht verder, maar vraag niet hoe.
De foto’s:
Partigliano, 11-7-1999.
Posted by Piet on Jul 11, 1999
Na een goede nachtrust waren we de vermoeienissen van de reis al weer vergeten. Hoewel het een beetje bewolkt was, zijn we via de toeristische route naar het strand gegaan.
Onderweg kwamen we door berg en dal en gaandeweg kreeg ik steeds meer bewondering voor de wielrenners die geacht worden dit soort parkoersen naturel te lijf te gaan. Zoals dat van een Italiaanse auto mag worden verwacht, hield de Alfa zich uitstekend.
En het uitzicht was bij tijd en wijle grandioos.
Voor het strand was onze keuze op het strand van Viareggio gevallen. Deze plaats bevindt zich op 3 kwartier rijden van ons appartement. Viareggio wordt hoofdzakelijk bevolkt door Italiaanse toeristen. Dat is in deze streek toch een vreemde gewaarwording, er zijn bijna geen Duitse en Nederlandse toeristen. Nu we het toch over vreemde gewaarwordingen hebben, de stoelen konden we gratis gebruiken.
Zoals de foto’s al laten zien, was het weer op het strand in het begin niet geweldig. Later trok het open en kwam de zon ruim te voorschijn.
De rest van de foto’s:
Partigliano, 10-7-1999.
Posted by Piet on Jul 10, 1999
Na een rit van om en nabij de 14 uur, kwamen we om ongeveer 14:15 uur bij onze bestemming aan.
Onze appartement is gelegen in een grote woning die in de 17e eeuw is gebouwd en door diverse families tegelijkertijd werd bewoond.
Vijf jaar geleden werd het complex opgekocht door de huidige eigenaar en begon het restaureren. Inmiddels is men bijna gereed met de restauratie. Naar goed Italiaans gebruik heeft men de planning niet gehaald, want kleinigheden als de wasserette, de bar, het winkeltje en het zwembad kunnen we nog niet gebruiken.
Dat drukt onze pret zeker niet, want de appartementen zijn grandioos in oude stijl hersteld en voorzien van alle gemakken. Vanaf ons dakterras hebben we een geweldig uitzicht. Nu nog wat zon en we zijn spekkoper.
De foto’s:
