Vanmiddag werd het bezwaarschrift tegen de gevolgen van de herinrichting van het Noorderpark behandeld. Om 14:30 uur begon de zitting. De tegenpartij bestond uit 4 mensen, 1 dame van het kadaster, 2 heren van de Landinrichtingscommiss ie en 1 heer van de Dienst Landelijk gebied.

Gelukkig had ik vooraf al vernomen wat me ongeveer te wachten stond en kreeg ik nog flink wat kennis toegestopt. Waarvoor dank hartelijk Elbert!

Zo wist ik al dat het bezwaar tegen de overdracht van de sloot aan het Waterschap geen enkele kans maakte. In 1995 was namelijk besloten dat het eigendom van waterlopen, zoals onze sloot, voor 0 euro zou overgaan naar het Waterschap. Dit besluit is destijds gepubliceerd in streekkranten en daarin stonden ook de beroepstermijnen en beroepsmogelijkheden. De beroepstermijn is inmiddels al wat jaren verstreken, en daar ging ons eerste bezwaar.

We kunnen te zijner tijd nog wel een vergoeding krijgen voor het verlies aan vierkante meters. In 2009 krijgen we daarover bericht. Tegen die uitkomst kunnen we dan weer in beroep gaan.

Ook de splitsing van 1 perceel in 2 percelen is niet tegen te houden. Hier was ik van ook op de hoogte. Ik heb uiteraard nog geprobeerd duidelijk te maken dat 1 perceel voor een eigenaar handiger is dan 2 percelen maar kreeg nul op mijn request.

Inmiddels is de locatie van het wandelpad gewijzigd. Vreemd genoeg had de buurt nogal wat bezwaren en vond Landinrichtingscommiss ie een achterneef van mij bereid een deel van zijn weiland te verkopen aan Staatsbosbeheer. Staatsbosbeheer legt op die grond het pad aan. Mijn achterneef had dat pad graag naast zijn boerderij want hij is van plan zelf ijs te gaan maken en te verkopen. Aanloop van klanten is dus verzekerd.

Ook tegen het verlenen van overpad aan het Waterschap hebben we bezwaar gemaakt, maar dat blijkt niet nodig te zijn. Als het Waterschap al overpad wil hebben, moet dit in overleg in een verbintenis worden vastgelegd. Dat betekent dat de onderhandelingen tussen het Waterschap dan succesvol moeten worden afgerond. Omdat dit Waterschappen veel geld zou kunnen kosten, is in de wet voorzien in een compromis. Het Waterschap moet door ons in de gelegenheid worden gesteld om bij het schut te komen en ook in de gelegenheid worden gesteld de sloot te onderhouden. Voor ons betekent dit dat er niks veranderd.

Het wandelpad en het overpad komen er dus niet en daarmee zijn onze grootste bezwaren weggenomen. Met de splitsing in 2 percelen valt te leven. Als dan in 2009 het verlies aan vierkante meters financieel netjes wordt gecompenseerd, zijn we er aardig uitgekomen. Ik stond om 15:00 uur dan ook met een redelijk tevreden gevoel buiten.

Het gesprek zelf verliep in goede sfeer. Het viertal was redelijk open en liet mij bijvoorbeeld zien hoe de omgeving er uit zou komen te zien. Het was leuk om te zien hoe 1 van de heren na 2 minder slimme opmerkingen door de rest kort werd gehouden. Het was minder leuk om te zien dat 1 van andere de heren een boer is die heel goed uit een eerdere herinrichting is gekomen. Dat voelt toch een beetje alsof je met een overloper hebt te maken. Nu schijnen er meer boeren in de Landinrichtingscommiss ie te zitten en gek genoeg zijn die allemaal goed uit eerdere herinrichtingen gekomen. Voor wat hoort blijkbaar wat.

Vlak voordat mijn vader ziek werd, kreeg hij een brief van het Kadaster over de herinrichting die men wil gaan doorvoeren aan de Kerkdijk in Westbroek. Wat er zou veranderen stond niet in de brief, wel dat het perceel kleiner zou worden. Voor compensatie werd niet gerept, maar men meldde wel dat het verstandig zou zijn om de plannen te komen inzien.

Dat laatste is er bij ingeschoten. Gelukkig werden we door een buurman herinnerd aan de brief. Hij had de plannen wel gezien en ook even voor mijn vader gekeken.

Op zich verandert er niet veel. Zo schijnt mijn vader eigenaar te zijn van de helft van de Kerkdijk voor het perceel. Dat eigendom raakt hij kwijt. Tot dat moment zou hij tol kunnen heffen denk ik dan. Vervelender is dat we de sloot tussen de boerderij en een boomgaard kwijtraken. Die sloot werd vroeger gebruikt om het overtollige water van een polder aan de overkant van de weg af te voeren naar de Vecht. Inmiddels gebeurt dat nog maar voor een heel klein deel van die polder.

Omdat er een schut van het Waterschap in de sloot is geplaatst, heeft men de sloot aan het Waterschap toebedacht. Dat is voor mijn vader niet aantrekkelijk omdat zijn perceel nu in 2 stukken wordt gedeeld en de oppervlakte van zijn perceel minder wordt.

Op de achtergrond speelt er nog iets mee dat nog vervelender is. Officieel heeft het Waterschap geen recht van overpad en kan men niet bij het schut komen als mijn vader dat niet wil. Zover komt het uiteraard niet, maar als de sloot eigendom wordt van Waterschap komt het recht op overpad om de hoek kijken. En natuurlijk geeft mijn vader dan liever het recht op overpad vanuit de boomgaard dan over zijn erf.

Helaas houdt daar de narigheid niet mee op. In het kader van het inrichten van het Noorderpark zijn de zodden die schuin achter de boerderij tegen de Westbroeksebinnenweg aanliggen omgetoverd in de trilmoerassen die het waren voordat het veen werd afgegraven. Om mensen de gelegenheid te geven de trilmoerassen te bewonderen wil men? een wandelpad aanleggen. En dat wandelpad zou moeten beginnen aan de Kerkdijk. Als er dan toch al een pad in onze boomgaard ligt vanwege het overpad, heeft men een mooi begin van de wandelroute. Daar is wat voor te zeggen. Alleen raken mijn ouders dan hun privacy kwijt omdat er dan regelmatig mensen langs de boerderij gaan wandelen.

Van het herinrichten wordt het perceel dus minder waard en over compensatie wordt niet gesproken. Gelukkig kunnen we tot 13 december in beroep gaan. En dat gaat gebeuren. Ik schrijf de brief en die wordt door een deskundige op het gebied van herinrichting geredigeerd. Daarna gaan het verhaal naar het kadaster en begint de beroepszaak. Dat schijnt geen pretje te zijn omdat men niet open is over het vervolg op de plannen.

Open is het kadaster toch al niet want ik kon de plannen niet meer inzien omdat de termijn was verstreken. Waarom ik te laat was doet er niet toe. De plannen voor ons perceel mailen of via de post sturen was ook al geen optie.